Chodzi o to, że zwolennicy zabijania ludzi nie walczą o wolność wyboru ale o przymus zabijania dla wszystkich. My jako wszyscy podatnicy mamy finansować ich zabijanie dzieci, leczenie ich powikłań medycznych bo tych „zabiegach” które są, leczenie psychiatryczne tych kobiet, ich partnerów i dzieci które przeżyły, za to rodziny które nie skorzystają z możliwości „wyboru” zabicia czy to dziecka chorego czy takiego które przychodzi nie w porę będą robiły to na własny rachunek i społeczeństwo się od nich odwróci bo to ich wybór ich zachcianka i radźcie sobie sami. Tak już było.

Dla wierzących życie jest świętością, bo jest darem od Boga. Jeśli więc wierzący dopuszcza aborcję, czyli możliwość zabicia nienarodzonego dziecka popełnia ciężki grzech, czyni poważne zło. Polityka, a tym bardziej dobre samopoczucie nie jest ważniejsze od życia człowieka. W Polsce jest ono chronione nie tyle bożym prawem (przykazaniem „Nie zabijaj”), ale jest chronione konstytucyjnie. Prawo dziecka do życia jest o wiele ważniejsze od prawa wyboru, który to wybór miałby pozbawić innego istnienia ludzkiego życia. Prawo do aborcji oznaczałoby prawną drogę do bezkarnego czynienia zła – do zabijania.

Dla mnie jako dziecka, które żyje tylko dzięki decyzji matki, temat ten jest mi strasznie ważny. Kiedy patrzę w sejmie na uśmiechnięte, wręcz roześmiane twarze przy tak poważnym temacie, czuję przerażenie. Dla mnie te panie wyglądają na bezuczuciowe kukiełki, którym wmówiono, że aborcja to szczęście. Więc kiedy była mowa o życiu dziecka, o aborcji te zachowywały się, jakby właśnie zapaliły sobie marihuanę i czuły odlot. Czy ktokolwiek ze zwolenników aborcji, z pracujących tak w pocie czoła nad ustawami pomyśleli o tych kobietach, które zdecydują się na ten drastyczny krok? Aborcja to nie jest szczęście, to smutek, śmierć nienarodzonego życia, to też trauma. Nikt nie pomyślał, że przed zabiegiem kobieta powinna mieć kontakt z psychologiem. Czasem można odwieźć ją od tego kroku, może potrzebuje pomocy, uświadomienia sobie, że nie musi być sama w macierzyństwie, czasem może motywować je strach przed rodzicami (nawet pomimo pełnoletności), przed problemami finansowymi, utratą pracy itp. Tylko że w danym momencie dla kobiety to może wydawać się najlepsze wyjście, a bo to nie ten moment, a bo najpierw kariera, dom, a potem rodzicielstwo. Ale potem może żałować tego przez całe życie, mieć wyrzuty sumienia. Czasem zabieg aborcji powoduje bezpłodność. Kobieta przechodzi aborcję, a potem kiedy jest gotowa na dziecko, okazuje się, że to niemożliwe i może obwiniać… siebie. Pamiętam jak sama byłam jeszcze dzieckiem, w rozmowach w toku był temat aborcji. To jedna pani powiedziała, że dla niej aborcja to jak wycięcie wyrostka robaczkowego albo wyrwanie zęba. Pamiętam, że nie mogłam uwierzyć, że można tak powiedzieć. Teraz ludzie stali się bardzo wygodni. Kiedyś najpierw było dziecko, a potem rodzice pomagali albo i nie, ale jakoś było i nikt nie narzekał. Teraz najpierw chcą się wyszumieć, ale te wyszumienie trwa dość długo. Jakieś wycieczki dookoła świata, kariera, imprezy i budzą się po czterdziestce, kiedy ryzykuje się poważnymi wadami u dziecka. To przerażające, że te panie bardziej walczą o karpia niż o życie dziecka. Dla nich życie karpia jest ważniejsze od dziecka. Ale według niektórych fanatyków, ludzie muszą wyginąć, aby Ziemia przetrwała. To już w latach dziewięćdziesiątych było mówione.

Jeszcze umknęło mi jedno. Gdzie w tym wszystkim zdanie ojca tego dziecka? W niektórych krajach kobieta musi mieć zgodę na aborcję ojca dziecka. Przecież on mógłby wziąć na siebie obowiązek wychowania. Nie zawsze ojciec dziecka może też chcieć aborcji. Ale tak tym paniom tylko w głowie „prawo kobiet”, ale gdzie prawa tych kobiet, które przestaną istnieć, bo ich matka wybrała aborcję? W tej walce z ich strony jest wiele hipokryzji, ale przede wszystkim przemyślenia tego wszystkiego.

nadzieja, że w kobietach, które dokonały aborcji, jednak obudziło się sumienie