Czasami niektórzy z komentujących na siłę wkładają mi w usta słowa, których nie powiedziałem, czy poglądy, których nie wyznaję, aby tylko stworzyć fałszywego chochoła, by móc się z tym chocholem „rozprawiać”.

Tak właśnie wydarzyło się ostatnio, gdy próbowałem zainicjować dyskusję na temat obligatoryjności Celibatu. Wówczas fałszywie zasugerowano, że jestem totalnie Celibatowi przeciwny.

Przecież sam Papież Franciszek w tej kwestii zaznaczał, że choć sam popiera zasadę Celibatu, bo stanowi ona element ogólnej dyscypliny Kościoła katolickiego, to zarazem Celibat nie jest dogmatem, co oznacza, że można w tej kwestii dyskutować.

I taka dyskusja się toczy, a przykład Francji nie jest odosobniony.

✅ Dlatego jeszcze raz podkreślam.
W moim poprzednim wpisie nie chodzi o to, że Celibat jest zły, tylko o to, czy musi być zawsze obligatoryjny.

Przecież w kwestii obligatoryjności Celibatu Watykan otrzymuje obecnie wiele wniosków od biskupów z całego świata i zastanawia się obecnie nad możliwością dopuszczenia żonatych mężczyzn do pełnienia posługi duszpasterskiej w jakimś konkretnie określonym zakresie.

I o ile można się z Papieżem Franciszkiem w kwestiach politycznych nie zgadzać (np. w kontekście NATO), to w kwestiach religijnych Jego słowo jest ostateczne.

Św. Paweł przecież wyraźnie wskazuje, że chciałby, aby wszyscy głoszący byli tak jak On, który żył w Celibacie. Bo taka forma ascezy jest oczywiście duchowo wznosząca.

Dlatego w poprzednim poście przytaczałem przykład Orygenesa, który z uwagi, że sobie nie radził z własną seksualnością, a nie chciał żyć w grzechu, uciął sobie genitalia, co jednak póżniej sam krytycznie potępił.

Św. Pawel zauważa również to, że każdy z nas jest inny i nie każdy jest w stanie wytrwać w ślubach czystości, które ślubują np. zakonnicy, a których nie ślubują księża (ślubują jedynie Celibat, co ze ślubami czystości okazuje się, że nie jest tożsame) co przyznaję, że dla mnie jest bardzo dziwne.
Co więcej, duchowni zakonni ślubują również śluby ubóstwa, których nie ślubują księża.
(Oczywiście z wyjątkiem księży zakonnych)

Dlatego św. Paweł znając naturę człowieka zaznacza i podkreśla, że jeśli ktoś miałby żyć w grzechu, to niech się żeni, aby nie płonął.

I tak było przez prawie 1200 lat czasów pierwszych chrześcijan. Wcześniej praktykowano Celibat jako jedynie duchową dyscyplinę w zakonach, a księży, biskupów, papieży jedynie zachęcano do Celibatu, ale nie stanowił on obligatoryjnego obowiązku.

Przecież żoną pierwszego papieża św. Piotra była św. Perpetua, a ich małżeństwo miało trwać ponad 50 lat. Ich córką była św. Petronela.

Ktoś napisał, że piszę bzdury, że papieże oprócz dzieci nieślubnych z uwagi na brak dyscypliny duchowej, która przecież na początku nie obowiązywała, nie mieli oficjalnych żon i nie mieli dzieci.

Zatem informuję, że np. papież Sylwiusz (536-7) był synem papieża Hormizdasa (514-23), zaś papież Jan XI (931-5) synem papieża Sergiusza III (904-11). Nie wspominając o dzieciach biskupów, które zostawały później również często biskupami.

Przecież Celibat wprowadził dopiero w 1074 roku Grzegorz VII, zatem nie było wcześniej takiego obowiązku i nie było takiej dyscypliny z wyjątkiem Zakonników.

Co ciekawe w Polsce dopiero od 1536 roku zakazano żonatym mężczyznom wstępować w szeregi kapłanów.

Dlatego tutaj nie chodzi absolutnie o zniesienie Celibatu. Tutaj chodzi o wprowadzenie możliwości wyboru taki jaki panował za czasów pierwszych chrześcijan dla tych, którzy mogą być świetnymi księżmi, ale np. zakochali się i chcieliby również żyć z żoną, bo nie potrafią inaczej i nie chcą być hipokrytami zgodnie ze słowami św. Pawła.

✅ Czyli chodzi tylko o obligatoryjność Celibatu, a nie o jego zupełny brak Celibatu, czy fałszywe sugerowanie, że jest bezsensowny.

Kto chce rzeczywiście dyskutować mnie zrozumie, kto chce mnie atakować, będzie niestety nadal wypaczał moje wypowiedzi.

Podsumowując, dla mnie to nie brak obligatoryjnego Celibatu mógłby rozwalić Kościół. Jeśli już, to rozwala autorytet Kościoła hipokryzja jaką ostatnio wykazał się rzecznik kurii białostockiej.