Moje autorskie rozwiązanie problemu z mieszkaniami:
Już teraz można na podstawie map Geo i na podstawie kosztów wybudowania (takie koszty urzędy mają) czyli w oparciu o wskaźnik rentowności budowy, wskaźnik inflacji, wskaźnik siły nabywczej pieniądza wyliczyć systemowo – automatem maksymalne ceny gruntów w danej lokalizacji.

Czyli na podstawie konkretnych współczynników można wyliczyć realną, a nie spekulacyjną cenę 1 metra kwadratowego budynków mieszkalnych uwzględniającą wartość godziwą marży dla dewelopera.

Z tego systemu powinny być oczywiście wyłączone budynki użyteczności przemysłowej, gospodarczej. Tutaj chodzi tylko o uregulowanie rynku budownictwa mieszkalnego, a nie przemysłowego.

W ten sposób skoro już teraz deweloper musi się stosować do planu zagospodarowania przestrzennego, który ogranicza go w budowaniu do ilości kondygnacji, ale również do zachowania przestrzeni zielonej na działce, to system mógłby go ograniczyć też do maksymalnej ceny sprzedaży.

I to nie jest żaden komunizm, bo skoro i tak ograniczamy deweloperów planami zagospodarowania, to i tak ograniczamy naturalnie rozwijanie się podaży, co wpływa na wypaczenie się krzywej popytu. Czyli w ten sposób ingerujemy w prawa rynkowe. Dlatego mechanizmów wolnorynkowych dla nieruchomości nie można zastosować w sposób podobny do mechanizmów panujących na giełdzie.

Takie maksymalne, a nie minimalne ceny automatem można byłoby wyliczyć dla całej Polski i zamieścić w systemie Geo. To jest do zrobienia technicznie i informatycznie. Jestem programistą i ten algorytm byłby dla mnie do ogarnięcia.

Zatem to już nie urzędnik decydowałby o maksymalnej cenie gruntów, czy 1 m2 w Polsce, tylko system w oparciu o konkretne współczynniki, biorąc pod uwagę koszt wytworzenia, aby nie był wyższy niż maksymalna cena sprzedaży.

W ten sposób zostałyby uregulowane obecnie sztucznie zawyżone marże deweloperów.
To mogłoby wejść ustawowo i spowodować, że Niemiec lub Żyd poprzez wielkie fundusze inwestycyjne wykupujące tereny w Polsce, nie mógłby ich sprzedawać później za dwukrotną lub wyższą wartość.

Wprowadziłbym też nacjonalistyczne prawo, że każdy budynek mieszkalny, każde mieszkanie musiałoby mieć rejestrację na konkretnego Polaka.

Obcokrajowcy mogliby w Polsce jedynie wynajmować mieszkania, a jeśli chcieliby je kupić, to musieliby mieć obywatelstwo, czyli faktycznie poślubić Polaka lub Polkę, która stałaby się współwłaścicielem tego mieszkania.

Zatem jeśli ktoś chciałby kupić kilka mieszkań, to musiałby mieć kilkoro dzieci, aby każde mieszkanie zarejestrować na swoje dziecko.

W ten sposób rodzina z jednym dzieckiem mogłaby mieć maksymalnie 3 mieszkania zarejestrowane na żonę, męża i dziecko.

W ten sposób skończyłoby się hurtowe kupowanie mieszkań przez wielkie firmy lub bogaczy jako inwestycja.

Firmy, które już nabyły takie nieruchomości po wprowadzeniu takiego prawa, byłyby prawnie zmuszone do przymusowej sprzedaży (pod groźbą wywłaszczenia), czyli musiałby zatem wystawić do sprzedaży wszystkie swoje mieszkania (po cenach nie przekraczających limitów ustawionych systemowo) lub notarialnie przepisać takie mieszkania na członków swoich rodzin.

I nie mogliby przepisać takich mieszkań na „słupy”.
To musiałoby być osoby z rodziny lub alternatywnie sprzedaż rynkowa.

Firmy zatem nie mogłyby kupować mieszkań na wynajem, a mogłyby jedynie kupować nieruchomości na działalność hotelową dla swoich pracowników lub hotelową gospodarczą lub właściciele firm mieszkania na siebie, ale nie na firmę.

W kontekście wykupienia mieszkań na działalność hotelową i z uwagi, że taka działalność nie powinna być uciążliwa dla mieszkańców, to zgodę na taką opcję powinna wyrazić wspólnota mieszkaniowa.

To eliminowałoby przykład kupienia nieruchomości
i dzielenia jej na tokeny, czyli na cząstki, jak to zrobił w Warszawie pewien giełdowy spekulant.

Powyższe działania i zmuszenie do sprzedaży mieszkań wielkie firmy i fundusze, po ich realnej wartości korelującej z siłą nabywczą pieniądza, uwolniłoby wiele mieszkań, które stoją obecnie puste, bo wielu bogaczy potraktowało je jako inwestycję. (Jako formę alternatywnych sztabek złota)

Uważam jednak, że mieszkanie ma być dla Polaków, bo to nie jest samochód, że można ich mieć dziesiątki lub tysiące.

Mieszkania są ograniczone terenem, dostępnością szkoły, szpitala, stacji metra i nie może być tak, że bogacz z zagranicy będzie sobie mroził w Polsce pieniądze kupując nieruchomości, a Polacy będą dojeżdżać do pracy z peryferiów miasta, bo większość mieszkań jest pustych, bo stanowi zabezpieczenie kapitału bogacza.

I mieszkanie nie jest prawem!
Mieszkanie jest towarem, który jednak ze względu na ograniczenia terenu, urbanistyki musi być regulowane przez państwo jako właściciela tego terenu zwanego Polską.

Mojego pomysłu jednak nikt nie zrealizuje, bo mało ludzi w polityce myśli o dobru ludzi bardziej niż o sobie. Z tego tytułu korci mnie czasem, aby iść do polityki i zawsze daję sobie na wstrzymanie, bo wiem, że sam bym nic nie zmienił.