Wczoraj obejrzałem debatę na temat: czy mieszkanie powinno być dobrem, czy towarem. Po lewej stronie mieli być lewacy, a po prawej prawacy. To jednak nie miało miejsca, bo po lewej stronie okazało się, że byli również ludzie myślący logicznie, (a przypominam prawdziwy lewak logicznie nie myśli).

Co więcej, okazało się, że nie do końca potencjalni prawacy logicznie myśleli, co było dla mnie szokiem.

Można powiedzieć, że najbardziej moje poglądy wyrażał tym razem redaktor Mazurek, który siedział po środku i próbował uporządkować chaotyczną dyskusję.

Chaotyczną, bo panowie wręcz kręcili się w kółko.

Kuriozalne też były wypowiedzi Pana Mentzena, który jako jedyne słuszne rozwiązanie zaproponował, aby każdy naśladował Pana Mentzena.

No sory, ale nie każdy będzie miał to szczęście, że zostanie politykiem.

Przypominam, że Pan Mentzen chociaż dzisiaj chwali się milionami przychodu, to jeszcze do 2019 roku generował przychody na poziomie do 1 miliona, co jest oczywiście kwotą dużą, ale nie jest czymś nienaturalnym, bo większość średnich przedsiębiorców dochodzi do takich przychodów. Nawet właściciele małych sklepów. (Przychody to nie są zyski zaznaczam).

Podkreślam ten fakt, bo cały biznes doradztwa Pana Mentzena rozwijał się w miarę jak stawał się popularny medialnie poprzez to, że został politykiem.
Nie pisałbym o tym, ale Pan Mentzen sam to ostatnio pokazywał na wykresach mówiąc o sukcesach swojej firmy.

Można wręcz stwierdzić, że polityka jest dla Niego trampoliną do wypromowania Jego usług.

Zatem Jego osobisty przykład, że mieszkał najpierw w małym mieszkaniu, a później kupił sobie większe, a później dom, nie jest optymalnym przykładem i rozwiązaniem dla ludzi, którzy nie prowadzą swojego własnego przedsiębiorstwa, tylko pracują np. jako nauczyciele na etacie, co słusznie zauważyli lewicowcy.

Z tej przyczyny gdy ktoś słuchał Jego wypowiedzi,
to miał wrażenie, że ten człowiek oderwał się od rzeczywistości.

I niestety wysłuchując takich wypowiedzi sercem byłem bliżej ludzi, którzy w teorii wyrażali poglądy lewicowe, ale tak jak podkreśliłem Lewakami myślącymi nielogicznie tak naprawdę nie byli.

Bo nie można powiedzieć, że podkreślana przez lewicowców sytuacja, że większość mieszkań w wielkich miastach stoi pustych nie jest problemem.

Dla mnie osobiście problemem było to, że panowie po prawej stronie próbowali z tego kpić i mówić, że na tym polega kapitalizm.

Gdyby nie fakt, że ilość mieszkań, ilość gruntów jest ograniczona to mógłbym się z Nimi zgodzić, ale towar jakim jest mieszkanie, to nie jest towar, który można produkować bez limitu.

Mieszkanie jest jednak obarczone limitem, bo ten limit stanowi chociażby plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem sytuacja, gdzie mając z jednej strony ograniczenia urbanistyczne, a z drugiej strony totalną wolność dla bogaczy, aby wykupowali sobie wszystkie mieszkania, aby stały puste, jakoś nie współgra.

Bo to, że bogacze traktują kupowanie mieszkań jak formę kupowania sztabek złota, powoduje, że chociaż rzeczywiście w Warszawie buduje się najwięcej mieszkań, to ciężko jest je kupić, bo są już przez bogaczy, przez całe fundusze inwestycyjne niekoniecznie z polskim kapitałem wykupione.

I chociaż jestem bardzo daleko poglądami od lewicowców, to w tym wypadku to Oni wykazali, że przejmują się losem zwykłych obywateli, a Panowie prawacy wyszli na zadufanych w sobie buców,
co stwierdzili, że w takiej sytuacji nie ma żadnego problemu. Ktoś ma pieniądze, to sobie kupuje – proste!

Aż miałem ochotę zadzwonić do tego programu i zadać pytanie Panu Mentzenowi, czy zgadza się na to, aby bogaci Żydzi wykupili wszystkie nowo wybudowane mieszkania w wielkich miastach w Polsce tylko dlatego, że mają pieniądze?

Skoro jest takim kapitalistą, to przecież dla niego to obojętne, czy wszystkie mieszkania w stolicy Polski przejmą Żydzi, czy Niemcy. Jeśli mają pieniądze, to jak rozumiem mają do tego prawo?

Tak jestem za gospodarką kapitalistyczną, ale niestety lewicowcy w tym programie mieli rację, że działka, grunt, mieszkanie to nie jest zwykły towar, bo o niezwykłości tego towaru decyduje chociażby ograniczenie w powierzchni. (Aczkolwiek Panowie lewicowcy nie potrafili tego tak logicznie wytłumaczyć)

Dlatego Państwo skoro wprowadza limity w planie zagospodarowania przestrzennego regulujące ile i jak możemy zabudować zakupioną działkę, to tak samo powinno wprowadzać pewne górne limity w cenie sprzedaży takiego gruntu, czy nawet cenie wynajmu.
I taka propozycja w tym programie nie padła

W mojej autorskiej ocenie, takie górne limity cenowe powinny być co roku zmieniane i być współczynnikiem wyliczanym urzędowo na zasadzie uwzględnienia siły nabywczej pieniądza, czy wskaźnika inflacji i innych wskaźników, które wpływają na wartość nieruchomości.

Czyli dany deweloper budując dom, powinien przekalkulować sobie, że może na sprzedaży zarobić do maksymalnego określonego urzędowego pułapu, nie więcej.

W ten sposób byłaby pewna granica wartości gruntu w danej lokalizacji, której sprzedający nie mógłby przekroczyć. Takie przeliczniki górnych limitów oczywiście mogłyby uwzględniać wiele innych zmiennych, jak np. bliskość do szkoły, szpitala, metra.

Taki wskaźnik limitu ceny sprzedaży mógłby zostać naniesiony na mapy zagospodarowania przestrzennego i podczas sprzedaży musiałby być uwzględniony w umowie, aby sprzedaż nieruchomości była możliwa.

I dopiero wówczas byłaby prawdziwa konkurencja, bo ten kto chciałby rzeczywiście sprzedać, musiałby dawać cenę niższą niż górny limit, a wyższą niż koszty wybudowania.

A jeśli koszty wybudowania byłyby większe niż górny limit, to znaczy, że musiałby zrezygnować przy wykończeniu nieruchomości ze złotych klamek.

Co oczywiście później każdy będzie mógł takie klamki zamontować dla samego siebie, ale będzie musiał mieć świadomość, że takimi klamkami nie będzie mógł sztucznie podbijać ceny nieruchomości. Skończy się zatem sztuczne zawyżanie wartości poprzez flipowanie.

W ten sposób limitowanie cen sprzedaży byłoby tylko uzasadnione dla sprzedaży gruntu i budynku, bo tak jak wspomniałem, grunt to nie jest samochód, który możemy sobie wyprodukować w milionach sztuk aż nasycimy rynek.

W przypadku takich limitów byłoby oczywiście ryzyko, że deweloperzy budowaliby mniej, bo mieliby mniejszą opłacalność poprzez rosnące ceny materiałów budowlanych.

Ale to byłaby tylko sytuacja przejściowa, bo ceny materiałów budowlanych też szybko dostosowałyby się do limitów, bo producent pustaków nie mógłby sobie pozwolić, aby zalegały na magazynie i też zatrzymałaby się w ten sposób lawinowy wzrost cen produktów budowlanych.

Dlaczego powinny być takie limity?
Bo w kontekście nieruchomości mamy do czynienia z wieloma aspektami społecznymi.

I gdy dopuścimy do sytuacji, że np. żydowskie fundusze inwestycyjne wykupią całą Warszawę,
to takie fundusze będą później kształtowały cenę wynajmu takiego mieszkania. Czyli będą wpływały na możliwości rozwoju i egzystencji polskich rodzin.

Nie możemy się na to zgodzić.

I nawet wprowadzenie przepisów, że tylko polskie firmy mogą kupować takie mieszkania nie będzie dobrym pomysłem, bo takie fundusze będą wykorzystywać Polaków jako słupy do przeprowadzenia transakcji.

I oczywiście nie zgadzam się z lewicowcami (nie mylić z lewakami), że mieszkanie jest dobrem i należy się każdemu. Nie, to jest złe myślenie, bo na wszystko trzeba zapracować. I tutaj zgadzam się z Panem Mentzenem. Ale takie podejście nie rozwiązuje problemu astronomicznych cen mieszkań sztucznie pompowanych.

Dlstego sory Panowie prawacy, ale polegliście w tej dyskusji, bo nie wykazaliście zrozumienia dla problemów z którymi zmagają się dzisiaj Polacy.

Dlatego prawica w Polsce mając takich przedstawicieli po prawej stronie będzie niestety dalej przegrywać. 😞

Mam niestety podejrzenie, że to był celowy zabieg producentów tego programu, aby pokazać jak bogaci prawacy są odklejeni od problemów dzisiejszych młodych rodzin.

Dlatego właśnie zabrakło mi po tej prawej stronie jakiegoś inteligentnego profesora, kogoś, kto pokazał już w tym programie możliwości erudycji i logicznego myślenia jak Pan Czarnek.

Bo myślenie prawicowe ma być logiczne, ale zarazem ma być empatyczne i pro społeczne!

Nie można na ewidentny społeczny problem mówić, że nie ma problemu.

Nie można być skrajnym i zadufanym w przeświadczeniu o swojej wspaniałości na zasadzie: róbcie tak jak ja, zarabiajcie miliony, zostańcie politykiem lub spekulantem giełdowym. 🤢