Ostatnio poruszyłem temat tego: kto jest naszym bliźnim. I chociaż wydawać by się mogło, że jest nim każda jednostka zbiorowości ludzkiej, to Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 2212 tłumaczy, że w kontekście chrześcijańskim jest nim konkretnie „ktoś”, kto uznaje, że mamy wspólnego „Ojca” – Boga.

Powyższe wynika też z tego, że gdy Pan Jezus tłumaczył przykazanie miłości, że mamy miłować bliźniego swego, to szczególnie podkreślił, że mamy miłować „bliźniego”, a nie każdego.

Powyższe dookreślenie nie było przypadkowe, bo szybko zadano Panu Jezusowi dodatkowe pytanie uzupełniające:
kto zatem jest naszym bliźnim?

Wówczas Pan Jezus odpowiedział przypowieścią o dobrym Samarytaninie. Wskazując, że wszyscy jesteśmy bliźnimi Samarytanina.

Co jednak bardzo ciekawe Samarytanie podobnie jak Żydzi uznawali tego samego Boga jako swojego Ojca,
a mimo wszystko Żydzi nimi gardzili.

Dlatego z takim traktowaniem Samarytan Pan Jezus się kategorycznie nie zgadzał i nauczał, że Samarytanie są bliźnimi Żydów i Żydzi mają ich miłować, zgodnie z zasadą, że każdy kto uznaje się za dziecko Boga, jest naszym bliźnim, bo jest naszym bratem.

Jednak bardzo rzadko patrzy się na Samarytan z przypowieści biblijnej w kontekście wierzących w tego samego Boga i tym bardziej mało ludzi zdaje sobie sprawę z punktu 2212 Katechizmu.

Bo przecież gdyby chodziło o miłowanie wszystkich, to Pan Jezus nie używałby sformułowania „bliźniego”, tylko powiedziałby: będziesz miłował każdego jak siebie samego.

Być może właśnie dlatego słynną przypowieść o dobrym Samarytaninie wykorzystano przeciwko samym chrześcijanom, aby nie przeciwstawiali się złym ludziom, aby niektórzy pomagali komunistom rabować nasz kraj, czy jako volksdeutsche pomagali hitlerowcom.

W ten sposób do dzisiaj robi się chrześcijanom wodę z mózgu i tłumaczy, że trzeba miłować każdego, nawet tego złego przestępcę, czy zdrajcę Polski.

No nie, Pan Jezus nie nakazał nam miłować zło czyniących. Bo jeśli mielibyśmy na równi kochać tak samo wierzących w Boga, jak i tych, którzy Duchem Świętym gardzą, czy z wierzącymi walczą (jak sataniści), to coś nie tak byłoby z tą naszą miłością.

To byłaby raczej miłość wielce fałszywa, bo z przymusu. Sam Pan Jezus powiedział, że bluźniącym przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie wybaczone. Zatem skoro sam Bóg takim nie wybacza na wieki, to jak takich mielibyśmy miłować?

Dlatego zgodnie z Biblią miłowanie bliźnich jest miłowaniem wszystkich, którzy uznają, że istnieje Bóg, aczkolwiek mogą tego Boga różnie nazywać.

I chociaż może się w tej rodzinie wierzących zdarzyć tak, że ktoś będzie naszym wrogiem, to mimo wszystko należy go miłować, tak jak Pan Jezus nakazał Żydom miłować Samarytan.

Bo w tym jest klucz, że Pan Jezus uczy nas, abyśmy każdego wierzącego obdarzali miłością, bo w rodzinie dzieci Bożych nie powinniśmy się ze sobą kłócić. Niestety często protestanci z katolikami o tym zapominają i wchodzą w takie bezsensowne spory.

No dobra, a co z ateistami, albo tymi, którzy nie poznali jeszcze miłości Boga?

I tutaj Pan Jezus uczy nas kolejnej ważnej rzeczy, że Samarytanin nie pytał komu pomaga, tylko pomagał.

Tak samo i my, jeśli ktoś potrzebuje pomocy, jest głodny, zmarznięty, czy dzieje mu się krzywda,
to mamy moralny i etyczny obowiązek takiej osobie pomóc bez względu na to kim jest. Wręcz mamy taki ustawowy obowiązek.

I jeśli nawet to będzie złoczyńca, satanista, to mamy pomóc nie pytając o poglądy i wyznawane wartości!

To jest podstawa i fundamenty naszej cywilizacji. To jest postawa naszej etyki, moralności i wiary.

Jednak miłowanie, to coś więcej niż tylko udzielona pierwsza pomoc.

Bo miłowanie, to gotowość do poświęceń dla miłujących Boga.

Zatem miłowanie winno być wobec bliźniego jak naucza Pan Jezus, a szacunek, uczciwość, czy gotowość niesienia elementarnej pomocy w potrzebie, powinna być już wobec wszystkich ludzi.

Dlatego z tej perspektywy tak ważne są lekcje etyki, czy religii w szkołach, aby uczyć dzieci tych oczywistych dla chrześcijan podstaw naszej kultury i konieczności udzielenia pierwszej pomocy wszystkim.

Niestety po ostatniej tragedii w Warszawie widać jak wielka jest znieczulica w naszym narodzie, jak wielką etyczną pustkę mamy w naszym społeczeństwie, że nikt tej dziewczynie nie pomógł, gdy była krzywdzona w centrum stolicy Polski. Nikt nie pomógł chociażby wykonaniem telefonu do służb.

Czy miłuję tego oprawcę?

Na chwilę obecną nie, bo nikt kto uważa Boga za swojego ojca, nie mógłby dokonać takiego czynu.

Dlatego podkreślam na chwilę obecną, ten człowiek nie może mówić, że jest moim chrześcijańskim bratem. Aczkolwiek gdyby potrzebował pierwszej pomocy, to bym mu jej mimo wszystko udzielił.

Czy kiedykolwiek będzie mógł powiedzieć o sobie, że jest moim chrześcijańskim bratem, że jest moim bliźnim?

Tak, bo jeśli tylko nie odrzuci miłosierdzia Boga, to zawsze do Boga może wrócić i stać się naszym bratem.

Na tym polega chrześcijańskie miłosierdzie i zdolność do przebaczenia.

Jednak na chwilę obecną z naszej rodziny dzieci Bożych poprzez swój czyn się wykluczył i należy się jedynie modlić, aby do tej rodziny wrócił, chociaż wiem, że to dla nas bardzo trudne.

Przypominam, że chociaż Bóg przebacza śmiertelne grzechy, to ostatecznie nie wybacza grzechów przeciwko Duchowi Świętemu, ale o tym pisałem poprzednio w kontekście „dzieci diabła”.

Na koniec dodam, że takich postaw społecznych oprócz przypowieści biblijnych uczyły nas właśnie lektury szkolne, które przybliżały np. postawę Juranda ze Spychowa, który oprawcę swojego i swojej rodziny uwolnił. To były postawy honoru i rycerstwa. Właśnie z tego nasza Polska kultura słynęła dużo wcześniej, niż pozostali zaczęli korzystać z nocnika.

Niestety dzisiaj Lewica wycinając przypowieści biblijne z podstawy nauczania, czy kluczowe lektury szkolne, chce naszą narodową tkankę etyczną
i patriotyczną wyciąć z naszej tożsamości narodowej.

Nie zgadzam się na to!
A Wy, co o tym myślicie?