Moja odpowiedź na załączony post:
Szanowny Panie Maciej Kawecki, być może w tej scenie zobaczył Pan obraz samego siebie z przyszłości i dlatego pomyślał jak w tym humorze: gdy spotyka się w parku dwóch realizatorów dźwięku, gdzie jeden z nich jest
z synem, a drugi nie. Ten bez dziecka patrzy na dziecko drugiego i z politowaniem kręcąc głową rzecze: ja bym to zrobił lepiej.

Dlatego w mojej ocenie, to nie tylko dziecko jest „przeboćcowane”, to my wszyscy jako społeczeństwo jesteśmy przebodźcowani i od bzdurnej informacji czasami uzależnieni.

Dlatego krytykujący Pana mają trochę racji, bo nie wie Pan tego, czy to dziecko np. ma jakiś dzienny limit na korzystanie z telefonu i właśnie w tym momencie ten limit wykorzystywało, gdy Pan z ukrycia zrobił zdjęcie.

Nie wie Pan też tego jakie zasady panują w tym domu – co i kiedy wolno.

Niestety w ten sposób, wpisał się Pan w naszą narodową specjalizację – obrabiania komuś tyłka z ukrycia. Aczkolwiek zakładam, że przypadkowo.

W sumie, to specjalizacja nie dotyczy jedynie Polaków, tylko dotyczy każdej innej nacji i osób, które obserwując innych, chcą się koniecznie na ich tle dowartościować, poczuć lepszymi, bardziej mądrymi, bardziej elokwentnymi.

Aczkolwiek w tej dosyć niestosownej krytyce, ze względu na to, że nie znał Pan szerszego kontekstu tej sytuacji, to przy okazji poruszył Pan zarazem dosyć istotny problem społeczny, który dotyczy w jakiejś części każdego z nas – Pana, mnie i prawdopodobnie każdej osoby komentującej ten wpis.

Azaliż ten idealistyczny obraz, który Pan przedstawił na zasadzie: „ja to bym wychowywał inaczej”, w praktyce okazuje się dzisiaj również iluzją i fikcją. Po pierwsze dlatego, że coraz mniej osób decyduje się na posiadanie potomstwa, przedkładając karierę zawodową nad rodzicielstwem. A po drugie fikcją dlatego, że dziecko kopiuje zachowania swoich rodziców, którzy jeśli w domu siedzą z telefonem, komputerem w ręku, to jakiego argumentu mieliby użyć, aby ich dziecko zachowywało się inaczej? I tutaj prawdopodobnie większość z nas może się uderzyć w pierś.

Oczywiście istnieją rodzice, którzy starają się totalnie odciąć od „nowoczesnego”, technologicznego świata i o Nich tutaj nie usłyszymy, bo nie korzystają z social-mediów.

Być może należałoby wprowadzić zasadę, że przy objedzie nie korzystamy z telefonu, ale tak jak wyżej napisałem, nie wiemy, czy w tym konkretnym przykładzie, ten czas właśnie nie był wykorzystaniem tego limitu.
Generalnie nic o tej rodzinie nie wiemy, a to co wiemy, to tylko Pana wyobrażenie, które jak wyżej wspomniałem może być niesprawiedliwe i krzywdzące.

Być może patrzy Pan na ludzi z perspektywy obserwatora akademickiego, ale proszę mi wierzyć – rodzicielstwo, gdy się nie śpi w nocy lub wstaje codziennie o 4:30, a kontakt z młodzieżą w ciągu dnia, to dwie różne sprawy. Piszę to z perspektywy 40-letniego rodzica, który wraz z żoną wychowuje 2-letniego synka.
I znając wszelkie wychowawcze zasady, nasz synek niestety już wie na czym polega telewizor, bo oglądamy na nim razem tylko i wyłącznie koncerty muzyki gospel lub muzyki orkiestrowej – symfonicznej. Nie oglądamy bajek, filmów, seriali, czy wiadomości, bo w telewizorze istnieją i mają istnieć tylko koncerty, bo od małego przyzwyczajam, że telewizor służy tylko do słuchania muzyki. (Podłączony do systemu Hi-Fi)

Mam jednak świadomość, że być może nie utrzymam tego stanu długo, bo gdy dziecko za rok lub dwa lata pójdzie do przedszkola, to prawdopodobnie zobaczy inny telewizor, gdzie prawdopodobnie będą już bajki, gdzie będą zalewające nas informacje i będzie się od tych dopaminowych wystrzałów jak każdy z nas uzależniał.

Nie mam pojęcia jak to mogę zmienić.
I prawdopodobnie chociażbym stanął na głowie, to tego świata nie zmienię.

Dlatego z tej perspektywy krzywdząca jest Pana ocena tych rodziców, bo to niestety ten świat i jego technologia pochłania nasze dzieci, niestety często poza naszą kontrolą.

Owszem możemy próbować limitować korzystanie z takich urządzeń, ale ciężko jest ich totalnie zakazać, skoro sami z nich chętnie korzystamy. Nie pochwalam oczywiście dawania dziecku smartfona z bajkami, jako elektronicznej niani, ale mam też świadomość, że im dziecko będzie starsze to tym trudniej będzie takie urządzenia przed nim ukrywać i zakazywać, tym bardziej gdy zobaczy takie urządzenie u kolegi/koleżanki. Jedyne rozwiązanie, to tylko nasze uniezależnienie się od tych mediów, abyśmy dali przykład własnym dzieciom. Samemu, aby się uniezależnić od bzdurnych informacji, postanowiłem stworzyć swoje własne i zupełnie inne social-media, gdzie informacja jest poukładana tematycznie i co dla mnie najważniejsze – nie jest cenzurowana.

Wówczas jeśli chcę zobaczyć, co się dzieje w danym temacie, to wchodzę w dany temat – grupę i nie jestem bombardowany często bzdurnymi i rozpraszającymi informacjami, które tylko zabierają mój cenny czas. Oczywiście najlepiej byłoby zupełnie z tego zrezygnować, ale czy to jest możliwe dobie cywilizacji informatycznej?

Dlatego tworząc własne social-media ograniczyłem korzystanie z FB ograniczając się tylko do obserwacji kilku profili, między innymi informacji publikowanych przez Pana, za co wielki szacunek, bo akurat to jest bardzo dobra społecznie sprawa, którą Pan czyni.

W każdym razie polecam serdecznie moją własną alternatywę

Moja odpowiedź na załączony post:Szanowny Panie Maciej Kawecki, być może w tej scenie zobaczył Pan obraz samego siebie z przyszłości i dlatego pomyślał jak w tym humorze: gdy spotyka się w parku dwóch realizatorów dźwięku, gdzie jeden z nich jestz synem, a drugi nie. Ten bez dziecka patrzy na dziecko drugiego i z politowaniem kręcąc głową r…Zobacz więcej– Radosław Kordowski (@radek) 29 sierpnia, 2022