Tym razem załączam moje zdjęcie i historię, którą już kiedyś Wam opowiadałem. Warto ją jednak w Wielkanoc jeszcze raz przeczytać.
Prawdziwa sytuacja z mojego życia wzięta…

Mały lokal gastronomiczny, w którym postanowiłem coś dzisiaj przekąsić. Nagle wchodzi chłopak, którego po zachowaniu oceniam jako upośledzonego. Opiekuje się Nim prawdopodobnie jego ojciec, który zostawiając go samego przy stole, postanowił zamówić coś do jedzenia. Obserwując tego chłopaka, który wygląda na jakieś 25 lat i widząc, że jest smutny, zacząłem się do niego przyjaźnie i pogodnie uśmiechać. Przestałem jednak, gdy poczułem, że peszy go mój wzrok i uśmiech. W tym samym momencie zauważyłem, że zrobiło się małe zamieszanie i nagle dużo ludzi zaczęło się odsuwać jak najdalej od stolika, przy którym siedział. Nagle zrozumiałem, o co chodzi, bo poczułem dosyć nieświeży zapach docierający z jego strony. W pierwszym momencie pomyślałem, dlaczego jego ojciec nie zadba o niego? I tak przez chwilę myśląc, zobaczyłem, jak ten młody człowiek niepostrzeżenie chwyta za chusteczki będące na stole, przy którym siedziała pewna pani. Młodzieniec nie pytając grzecznościowo o zdanie: „Czy można?”, zgarnął kilka chusteczek i bez skrępowania wytarł sobie najzwyczajniej w świecie nos. Jego zachowanie, niestety, wyglądało mało apetycznie dla siedzącej pani i bardzo ją obruszyło. Po chwili ta elegancko ubrana kobieta nie wytrzymała i ostentacyjnie wstając, podeszła do ojca tego chłopaka, zwracając mu uwagę na zachowanie jego podpieczonego. Obserwując sytuację i widząc bezradność i skrępowanie ojca, zarazem beztroskie zachowanie jego syna, zacząłem mu współczuć. Pomyślałem sobie: przecież ten chłopak już taki jest, jak może zachowywać się inaczej… Takie proste zachowanie jest dla niego zupełnie naturalne. Jednak zdenerwowana pani na znak protestu zostawiła swoje jedzenie na stole i wyszła. Gdyby jednak mogła poczekać chwilę dłużej i trochę w nerwach ochłonąć, otrzymałaby tak wielką lekcję miłości, jaką ja chwilę później otrzymałem. Ta lekcja zapewne dla wielu to zwyczajna chwila codzienności. Dla mnie w tamtej chwili i momencie to była scena, która wzruszała mnie prawie do łez. Ta chwila to prawdopodobnie kolejny zwyczajny dzień kochającego ojca, który najpierw troskliwie trzymał syna za rękę, gładził jego głowę i patrzył na niego, jak na swoje największe szczęście, a chwilę później troskliwie karmił go jak 2-letnie dziecko. Robił to tak czule, że ten nieświeży zapach przestał mieć jakiekolwiek dla mnie znacznie. Wszystko przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. To była chwila i esencja bezwarunkowej miłości i życzyłbym wam, kochani, na te święta, jak również na całe nasze życie, aby każda nasza chwila była przepełniona taką miłością.
Bo nasz czas i nasze życie to nie pieniądz, który przemija, i prędzej czy później straci na wartości.
Nasz czas to właśnie nasza miłość.

Jeszcze raz życzę wszystkim zdrowych i pogodnych i, co najważniejsze, przeżywanych w miłości – świąt Wielkiejnocy. Proszę, odpuszczajmy sobie wzajemnie, niech nasze zasady, konwenanse i standardy nie przesłonią nam drugiego człowieka, abyśmy podobnie jak ta pani nie przegapili takich wielkich małych chwil. 😍❤️