Jeśli bycie prawicowcem oznacza używanie takiego języka, aby komuś sprawiać przykrość, to nie chcę mieć z taką „prawicą” nic wspólnego!

Przyznaję, że przez wiele lat nieświadomie używałem wielu określeń językowych, które jeśli dowiedziałem się, że kogoś drażnią, sprawiają przykrość, to zawsze zmieniałem je na takie, które nie wzbudzały kontrowersji.

Na tym uważam polega szacunek do drugiego człowieka.

I powyższe nie oznacza, że musiałem wprowadzać jakiekolwiek zmiany do języka polskiego.
Powyższe oznacza, że używałem takiej formy językowej, która nie sprawiała komuś przykrości.

I jeśli dla kogoś to oznaka słabości, to niech mnie traktuje za słabego. Mnie taka forma ustępstw nic nie kosztowała, ale zarazem miała swoją granicę. Nigdy nie pozwoliłabym na zgodzenie się na relatywizowanie prawdy i zakłamywanie jakimś określeniem rzeczywistości.

I właśnie na tej podstawie wkleiłem dzisiaj stanowisko Rady Języka Polskiego, która podkreśliła, że wiele używanych form językowych ma swoje źródła historyczne. Dlatego aktualny język, którym się dzisiaj posługujemy, często z takich zależności historycznych się wywodzi (aczkolwiek nie zawsze).

Dlatego zważając na powyższe i aspekt historyczno – polityczny, uważam podobnie jak językoznawcy z Rady językowej, że gdy zmieniają się granice i zależności państw, to określenia odnoszące się do tych państw, też powinny się stopniowo zmieniać.

I przyznaję szczerze, że do tej pory nie wiedziałem, że określenia „w”, czy „na” mają taką wielką zależność historyczną i wywodzą się również z zależności wasalnych danych państw.

I chociaż jest to dla mnie coś nowego, to przemawia do mnie fakt, że komuś rzeczywiście taka inna forma może przeszkadzać.

I skoro Rada języka stwierdza, że obie formy
„w Ukrainie” i „na Ukrainie” są poprawne, to zarazem Rada sugeruje używanie tej pierwszej „w Ukrainie” lub „do Ukrainy”, bo rzekomo sami Ukraińcy tą drugą formę „na Ukrainie” uznają za formę podległą – wasalną, a przecież Oni walczą o niepodległość.

I chociaż w potocznej mowie pewnie będę się jeszcze mylił (bo zawsze mówiłem „na Ukrainie”), to jednak w wersji pisanej chcę się dostosować do formy, która wg Rady językowej nie wzbudza złych emocji.

Oczywiście zakładam, że być może Ukraińcy są na tym punkcie przewrażliwieni, ale nic mnie to nie kosztuje, aby mówić i pisać tak, aby nikogo nie drażnić.

I to nie jest poprawność polityczna, tylko to jest moje podejście koncyliacyjne i szacunek do drugiego człowieka. Skoro ktoś tak woli, to tak będę się zwracał. Moje ego się w tym aspekcie najmniej liczy.

Przecież komunikacja powinna być skierowana zawsze do drugiej osoby, a nie do samego siebie. Zatem wypowiadając się pragnę, aby moje słowa nie sprawiały komukolwiek przykrości.

Największy jednak paradoks tej sytuacji jest taki, że używając w jednym z moich postów formy
„w Ukrainie” wywołałem jeszcze większą dyskusję wśród rozgrzanych do czerwoności niektórych Polaków.

Wiele osób pisało tak, jakby nie obchodziło Ich to, co druga osoba pomyśli, poczuje. Tak jakby liczył się tylko czubek Ich własnego nosa! Niektórzy dopisywali kategorycznie, że nie będą się do nikogo dostosowywali. Nie i kropka! Niech wszyscy dostosują do się do mnie – o!

Aż tak Was boli zamienienie „na” na „w”
To rzeczywiście jest takie trudne i godzi w naszą niepodległość? Umniejsza wielkość Polski?
Serio?

Rzeczywiście chyba do tego świata z moją wrażliwością na drugiego człowieka nie pasuję…