Zgadzam się

Reasumując, działanie = energia. Brak energii, brak działania = zamarzanie w ciemności.

Dla człowieka wierzącego na początku zadziałał Bóg-Stwórca, który mocą swej Miłości powołał do istnienia wszystko, w tym człowieka, który na miłość swego Stwórcy odpowie miłością lub jej brakiem. Wiemy, że miłość bez uczynków (działania) martwą jest. Cóż czynić? – Pójdź za mną – mówi Mistrz do swoich uczniów.

Trafiłeś w punkt!!
Od Wielkiego Wybuchu świat ulega ciągłemu rozpadowi, czyli traci energię, ulega rozproszeniu, robi się bałagan tak jak na biurku, kiedy go nie porządkujemy co jakiś czas. A więc dokładnie to, o czym mówisz, jeśli nie wykazujemy energii, wszystko się rozpada – ulega ENTROPII (jak na załączonym rysunku – entropia to pojęcie fizyczne oznaczane literą S) – entropii ulega stale Wszechświat poprzez rozszerzanie się, światło przygasa. A porządek wynika z działania, pewnego trudu, lokalnego „zagęszczenia”, co nas zbliża do Boga. Nawet ojcowie pustyni mówili o praktyce ascetycznej, podejmowaniu trudów praktyk duchowych, które były jak gdyby uprawianiem ogrodu cnót. Takim trudem jest wiele rzeczy, z których sobie nawet nie zdajemy sprawy, nawet poranne wstawanie. Możemy spać do oporu, ogólnie robić wszystko, co nam się podoba, nie podejmować trudu, ale wtedy wylądujemy w pustce – własnych słabościach, ciemności grzechu, niewierze, używkach, łatwo będziemy ulegać pokusom itp. Im mniej w nas duchowości, tym więcej materializmu, wąskiego postrzegania rzeczywistości poprzez materię („jeśli czegoś nie widzę, tego nie ma”).
Prof. ks. Michał Heller (laureat nagrody Templetona) mówi nawet o złu fizycznym, neutralnym moralnie, którym jest właśnie rozkład, rozpad, drzewo w lesie upada i zaczyna się rozkładać na czynniki pierwsze. To jest zło fizyczne, czyli zanik struktury, rozpływanie się. Przeciwieństwem jest siła kreacyjna, która jest jak gdyby przeciwna tendencji Wszechświata, czymś bliskim Bogu, który jest Stwórcą. Człowiek jako stworzenie, które powstało na podobieństwo Boga, może w jakiś sposób w tym akcie stwórczym uczestniczyć poprzez nieuleganie rozpadowi, twórcze działania, mobilizowaniu, podnoszeniu innych na duchu, tworzeniu kultury, dzięki której inni również są zainspirowani do pracy.
Daje to ciekawy obraz dwóch sił – procesów rozpadu, degrengolady – i przeciwnej – procesowi twórczemu, który porządkuje, generuje nowe rzeczy, pozytywną siłę dobra.

Tylko należy pamiętać o tym, że ciepło – zimno to tylko semantyczne antonimy, które w rzeczywistości nie są przeciwstawne, bo zimno, czy ciemność nie niesie za sobą żadnej wartości. Zatem o przeciwieństwach lepiej jest mówić w sytuacji polaryzacji, czyli rozdzielenia danej wartości na dwie, które mają przeciwstawny charakter, ale cały czas niosą ze sobą wartość. Dlatego nie wolno mówić, że zło ma jakąś wartość! Zło jest zwyczajnie brakiem dobra.