Tak było jak piszesz. Dziś, podobnie jak to było 4 czerwca 1992, te same żądze, głównie żądza władzy i nienawiść do PiS każą zdesperowanym policzyć się, rozgrzać społeczne emocje. Dlaczego? – Bo znów Polska nie chce być niemiecką, rosyjską, ale ma ambicje być Polską.

Wiara jest łaską, dlatego temat ma dwa aspekty – logicznego uzasadniania, jak u Ciebie, i pewnych niekontrolowalnych wątpliwości, które powstają przez długie funkcjonowanie w rzeczywistości na sposób materialistyczny. Tracimy kontakt z rzeczywistością duchową i nabieramy wątpliwości względem jej istnienia. I może to dotyczyć także katolików, którzy tracą wiarę, bo za bardzo polegają na tym świecie. Dlatego ważne, by poważnie podchodzić do wiary, szukać relacji osobowej z Bogiem. Możemy robić to, lub tego nie robić, ale nierobienie tego jest czymś jakby zdradą względem Boga, oddalaniem się od niego i stawianiem wyżej innych spraw (stawianiem wyżej innych bogów/bożków). Kościół katolicki jest wspólnotą misyjną, ewangelizacyjną, jeśli nie ewangelizuję, to nie wypełniam pewnej misji, która polega na tym, że Bóg posłał mnie w świat. Możliwe, że jeśli nie ewangelizuję, dałem się „zewangelizować” światu. Prosta droga, by stać się światem – niewierzącym. Wtedy nie jest to efekt cynicznego wyboru z mojej strony, ale efekt zaniedbań, lenistwa, odwrócenia się od Boga.

Wiara – to wiara. Podpieranie jej jakimiś „dowodami logicznymi” jest jak oksymoron. Istnieje najlepszy z wypróbowanych systemów poruszania się w rzeczywistości materialnej, w której istniejemy, lub, jak kto woli, jesteśmy uwięzieni — metoda naukowa. Idąc tym tropem, dowody nieistnienia czegoś bywają trudne lub niemożliwe. Czy można udowodnić, że pod powierzchnią niewidocznej strony Księżyca nie ma mieszkających tam zielonych kosmitów? Nie można. Metoda naukowa doradza takie podejście: niczego nie wiadomo na pewno, ale najlepiej wybierać najprostsze wyjaśnienie stanu rzeczy, oraz nie zakładać istnienia skomplikowanych bytów póki nie ukażą ich dowody. To tzw. brzytwa Ockhama. Ateiści nie „wierzą” w nieistnienie Boga. Po prostu uważają że nic nie wskazuje na istnienie Boga, więc zapewne Go nie ma. Przyjęcie istnienia Boga niczego nie tłumaczy, przeciwnie — mnoży zagadki trudniejsze niż pochodzenie Wszechświata, np. jak to się dzieje że Bóg jest wszechmocny, lub skąd się w ogóle wziął, już nie wszechświat (łatwizna), lecz sam wszechświata Stwórca (to dopiero pytanie!).
Wymyśliłem ciekawe i oryginalne „dowody” wspierające hipotezę Boga, ale z żalem musiałem uznać je za fałszywe. Jestem więc ateistą, do religii chrześcijańskiej odnoszę się z sympatią, w żadnym razie nie zwalczam jej, nieraz broniłem wobec głupich ataków fanatycznych apostołów ateizmu.
Dalece nie wszyscy ateiści są źli lub głupi, nie należy być z góry uprzedzonym. To działa też w drugą stronę. Tak czy owak, „wiara” ateistów że Boga nie ma, to może być wiara całkiem inna niż wiara religijna. Jest to wiara prowizoryczna, jak cała wiedza naukowa, jest to po prostu na podstawie bieżąco dostępnej wiedzy rozeznanie, jak jest. Do zmiany w każdej chwili w razie napływu nowych stosownych przesłanek.