Oczywiście, że aspekt tego, co się dzieje z duszą po naszej śmierci również wypływa z przeświadczenia o tym, że to jak żyjemy i zachowujemy się wobec innych ma wpływ na dalsze losy duszy. I tutaj pełna zgoda, że najważniejsze jest być dobrym człowiekiem. Ale to jest oczywista – oczywistość. 😉

A w tych filozoficznych rozważaniach chodzi o coś więcej. Zakładając bowiem, że dusza jest nieśmiertelna ciężko jest przyjąć logicznie, że powstała w zależności od narodzin ciała.

Zatem logiczne dowodzenie, że dusza ma możliwość istnieć zanim powstało ciało otwiera przed nami jeszcze większe perspektywy myślowe.

Np. pozwala się zastanowić nad tym, co taka dusza robiła wcześniej.

Z uwagi, że Bóg tworzy wszystko zawsze w jakimś celu, zawsze powołane do czegoś (powyższe wiemy na podstawie obserwacji Jego dzieła, obserwacji świata), ciężko jest przyjąć, że taka dusza oczekuje w uśpieniu na ciało i tak samo po śmierci znów bezczynnie oczekuje tysiące lat na zmartwychwstanie ciała. Np. taka dusza Mieszka 1 wg tej sposobu myślenia cały czas sobie bezczynnie czeka na ciało Mieszka? Wydaje się trochę bez sensu, a dzieła Boga nie mogą być przecież bez sensu.

Przecież taka bezczynność, wręcz bezproduktywność duszy byłaby zaprzeczeniem tego do czego powołuje nas Bóg, a powołuje nas przecież do działania.

Zatem kontynuując ciąg logiczny, dusza przez ten czas oczekiwania musi, a raczej powinna się czymś zajmować. (O ile ciało jej na to pozwala) Bo w aspekcie wieczności 80-100 lat życia na ziemi to jest bardzo mały epizod.

Dlatego już czysto rozumowo, a nie religijnie zakładam możliwość, że dusza ludzka zanim zrealizuje wolę Boga i połączy się razem z Nim (wróci do Ojca) zrealizuje swoje przeznaczenie krążąc we wszechświecie po różnych galaktykach i układach planetarnych, których są biliony. I przecież nasza wiara nie określa tego jak dokładnie wyglada Niebo – Raj. Zatem może właśnie tym Niebem jest kolejny układ planetarny na który się nasza dusza się przenosi i dalej żyje?

Owszem taka wizja kłóciłaby się ze zmartwychwstaniem ciała, jednakże kłóciłaby się tylko w sytuacji, gdy zmartwychwstanie ciała traktujemy dosłownie, a nie jako pewną alegorię.
Może właśnie nasze ciało rodzi się gdzieś indziej w innej galaktyce i w ten sposób zmartwychwstaje? Przecież proch którym się stajemy nie był potrzebny do naszych narodzin.

Oczywiście to już tylko takie hipotetyczne rozważania poza religijne, ale jest dla mnie bardzo logicznym założenie, że po naszej śmierci nasza dusza żyje dalej na jakiejś innej planecie w innym wymiarze i spełnia lub nie Boga przeznaczenie.

Myślę tak dlatego, bo wydawałoby się bez sensu tworzenie tych wszystkich układów planetarnych tylko po to, aby tylko na jednej planecie Ziemia było życie, na planecie, która jest niczym paproch we wszechświecie.

Z tych rozważań analitycznie i na podstawie preegzystencji Jezusa Chrystusa i zarazem naszych dusz tworzonych na Jego podobieństwo (na podobieństwo Boga) dochodzę do wniosku, że może Ziemia też nie jest pierwszą planetą na którą taka dusza trafiła. Może nasza inteligencja, wrodzona mądrość (wewnętrzna intuicja) bierze się właśnie z doświadczeń naszej duszy, która już swoje gdzieś w innej konstelacji przeżyła?
Że nasze sny są czasami takim przebłyskami wspomnień z innej planety, z innego życia?

Na tej samej zasadzie również czysto hipotetycznie zakładam ewentualność, że Pan Jezus uczył miłości nie tylko na Ziemi lecz na różnych innych planetach.

Moje rozważanie jest oczywiście poza religijne, bo religia katolicka tego nie określa, jednakże w sposób myślowy staram się zrozumieć sens istnienia tak ogromnego wszechświata i sensu istnienia duszy nieśmiertelnej, która miałaby mieszkać tylko na Ziemi i czekać tysiące – miliony lat w bezczynności oczekując na zmartwychwstanie swojego ciała.

No i na koniec pytanie, gdyby traktować zmartwychwstanie ciała dosłownie, to dane ciało zmartwychwstanie w wieku 30,40, a może 70 lat? A może jako niemowlę? No i co z tymi ciałami, zjedzonymi przez zwierzęta?

Powyższe jest tak bardzo abstrakcyjne, że bardziej skłaniam się do stwierdzenia, że zmartwychwstanie ciała to tylko alegoria, jakich wiele jest w Piśmie Świętym. A jeśli to tylko alegoria, to teoria o życiu na innych planetach mieści się cały czas w naszej religijnej doktrynie.

Co prawda taka teoria do niczego nam nie jest potrzebna, aczkolwiek może inspirować do obecnego życia, aby nasze życie tu i teraz było lepsze dla innych.