Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia, pragnę zadedykować Wam pewien utwór, który skomponowałem kilka lat temu. Szczególnie jego tekst, który mam nadzieję sprowokuje kogoś do chwili zadumy i refleksji, bo może właśnie o to chodzi, w tych nadchodzących Świętach?
Poniżej załączam również pewną historię – sytuację z mojego życia wziętą, którą ponownie udostępniam szczególnie dla Tych, którzy stosunkowo niedawno odkryli Polski Fejs.

…Jest północ, jadąc samotnie samochodem i czując lekkie zmęczenie, postanowiłem zjechać z trasy, aby trochę odpocząć i zatankować paliwo. Zgasiłem silnik, wychodzę z samochodu i nagle podchodzi do mnie gość i pyta: czy mogę się z Panem zabrać w dalszą podróż? Zaskoczony sytuacją i z uwagi, że to była północ w pierwszym odruchu odpowiedziałem:
– Sory, ale mam obawy jeździć w dzisiejszych czasach w nocy z nieznajomymi.
– OK, rozumiem – odpowiedział i odszedł
Jednak sumienie i intuicja nie dawały mi spokoju. Jakieś wewnętrzne przeczucie podpowiadało mi, że ten człowiek nie jest niebezpieczny i trzeba mu pomóc. Dlatego zapłaciwszy za paliwo podszedłem do Niego i zapytałem:
– A gdzie Pan chce dojechać?
Z odpowiedzi wynikało, że musiałbym zboczyć z mojej trasy około 40 km. Popatrzyłem w Jego oczy i powiedziałem:
– OK proszę się pakować, podwiozę Pana.
Gdy wsiadł do samochodu, aby uspokoić tysiąc myśli i katastroficznych scenariuszy kłębiących się w mojej głowie zapytałem:
– Tak właściwie, to czym się Pan zajmuje w życiu?
– Pomagam samotnym ojcom, którzy po rozwodzie stracili kontakt ze swoimi dziećmi – odpowiedział
Uff, od razu mi ulżyło, zawsze była szansa, że mógłby to być np. więzień na przepustce – pomyślałem.
– Pomaga Pan ludziom, ale tak bezinteresownie, w dzisiejszych czasach to raczej mało spotykane? – zapytałem
– Tak, prowadzę stowarzyszenie i udzielam prawnych porad, uświadamiam, aby samotni ojcowie nigdy się nie poddawali i walczyli o kontakt z dziećmi. Sam niestety miałem taką sytuację i wiem jak to jest.
W tym momencie po głębszej wymianie zdań człowiek, którego znam zaledwie od 15 minut zaczął się zwierzać prawie z całego swojego życia. Nie będę tutaj przytaczał szczegółów, bo nie w tym rzecz i zwyczajnie była to prywatna rozmowa, jednak za chwilę z tej rozmowy wypłynie pewna puenta, którą pragnę się z Wami moi drodzy czytelnicy teraz podzielić, dlatego proszę dotrwajcie do końca tej historyjki.
– A ile proszę Pana trwa już ta walka o syna? – zapytałem
– Prawie dwanaście lat.
– Pana Syn, już jest teraz pewnie dorosły?
– Tak, w tym roku będzie miał osiemnastkę. – odpowiedział
– Proszę wybaczyć, ale o co tak właściwie Pan teraz walczy?
– O sprawiedliwość, o zasady! Moja była żona, bardzo mnie skrzywdziła, odbierając mi mojego kochanego syna – odparł wzruszonym głosem
– No tak, ale naprawdę Pan myśli, że jeśli teraz Sąd ukarze Pana żonę za krzywdy jakie Panu wyrządziła, to będzie miał Pan miał satysfakcję? Pan, tak naprawdę walczy o ukaranie żony, czy o odzyskanie syna?
– Oczywiście, że o syna – odpowiedział lekko poruszony
– I naprawdę Pan myśli, że syn patrząc jak ciąga Pan jego mamę po Sądach, kiedykolwiek Pana pokocha? Prędzej Pana znienawidzi – stwierdziłem dosyć dobitnym tonem.
Zapadła cisza, jechaliśmy tak kilka kilometrów i nagle nieznajomy odpowiada:
– Wie Pan, już kiedyś, ktoś mi tak powiedział, że to nie ma sensu i dzisiaj Pan mówi mi to samo – odparł lekko załamanym głosem
– Bo nie da się budować miłości, na krzywdzie i nienawiści. Nie wzbudzi Pan miłości Pana syna, orzeczeniem Sądu, czy ukaraniem jego matki. Jeśli naprawdę zależy Panu na miłości, proszę odpuścić! – uargumentowałem
– Ale nawet jeśli odpuszczę, to syn się o tym nie dowie, bo moja dawna żona skutecznie odcięła wszelki kontakt – odpowiedział zdenerwowany
– Proszę Pana, ale miłość polega właśnie na bezinteresowności, jeśli odpuściłby Pan tylko po to, aby syn się o tym dowiedział, to Pana odpuszczenie byłoby wyrachowaną grą, a nie miłością. – dodałem, patrząc zarazem, na Jego nerwowe rytmiczne pukanie palcem w drzwi samochodu
– Ale jak to, mam tak po 12 latach walki, zmarnowanego życia na kopanie się z Sądami, teraz nagle odpuścić? – zapytał z niedowierzaniem
– To tylko kwestia Pańskiej wiary w miłość i dobro. Może się również okazać, niestety, że nie doświadczy Pan w swoim życiu już nigdy miłości od Pana syna, czy dawnej żony, ale może Pan jeszcze doświadczyć tej miłości od innych osób. Jeśli jednak będzie Pan cały czas żył przeszłością i chęcią zemsty, będzie Pan tylko potęgował w sobie nienawiść. Wówczas dla prawdziwej miłości, miejsca w Pana sercu nigdy nie będzie. Czym jest te 12 lat, w aspekcie całego Pańskiego życia? I bardzo możliwe, że poprzez chęć zemsty zmarnował Pan te 12 lat. Jednak jeśli dziś, prawdziwie Pan w swoim sercu wybaczy i odpuści wszelkie wyrządzone Panu krzywdy, gwarantuję Panu, że nie zmarnuje Pan kolejnych lat swojego życia.
Po chwili ciszy odpowiedział:
– ale to jest bardzo niesprawiedliwe, tak odpuścić bez żadnej kary? To totalnie bez sensu, i co, moja dawna żona i ten jej gach, będzie się teraz z mojego frajerstwa tylko śmiać?
– Proszę Pana, jeśli reakcją na Pana prawdziwe wybaczenie miałby być szyderczy śmiech, to nie Pana jest to problem, że prawdziwa lekcja miłości jaką jest wybaczenie, nie została pojęta i zrozumiana. Ważne, aby Pan w swoim sercu wybaczył wszystkim i samemu sobie. Wówczas zagości w Pana życiu pokój i miłość, która zacznie powoli wszystko zmieniać. Mówi Pan, że to jest niesprawiedliwe, być może z perspektywy ludzi, którzy nie potrafią kochać – owszem, jednak patrząc na świat, przez pryzmat miłości, niesprawiedliwe byłoby uzurpować sobie prawo do kogoś (Pana syna) który tak właściwie, nigdy nie był Pana własnością!
– Strasznie to wszystko filozoficznie Pan tłumaczy – odpowiedział
– Proszę Pana to nie filozofia, to jest prawda historyczna.
– Jak to – zapytał
– Nie wiem czy Pan wierzy, ale mogę Panu zaświadczyć, że jest udowodniony historycznie fakt, że ponad 2000 lat temu żył na tym świecie Jezus Chrystus, który mówił o miłości i którego zamordowano równie niesprawiedliwie – bo za niewinność. On za to wszystko, o czym Panu tutaj teraz mówię, umarł na krzyżu, bo został zamordowany właśnie broniąc i mówiąc o miłości, której próbował nas wszystkich nauczyć. Zaświadczam jednak Panu, ze Pan Jezus nie umarł – On Zmartwychwstał i żyje. Dlatego osobiście nie wierzę w przypadki, bo wszystko co przynosi nam życie to kwestia naszych wyborów. Dzisiaj to był mój wybór, że postanowiłem zaufać swojej intuicji i Panu pomóc – pomimo, że na początku się Pana bałem. Kolejny wybór jest przed Panem: wybaczyć i odpuścić, lub nadal walczyć o karę.
Dojechaliśmy na miejsce, Pan lekko zszokowany powiedział:
– Rzeczywiście nie spodziewałem się, że w nocy o północy, ktoś może mi coś takiego powiedzieć.
Ma Pan chyba jednak rację, bo wszystko o co walczę, straciło swój prawdziwy sens. Nie da się tego odkupić już za żadne zasądzone pieniądze. Mój syn i tak pewnie do mnie nie wróci, a kara dla żony nie wynagrodzi mi tych wszystkich lat bez mojego syna. Przemyślę to jeszcze – bardzo Panu dziękuje, to było bardzo inspirujące – jak to Pan ujął nieprzypadkowe spotkanie. Jeszcze raz dziękuję za pomoc i dobre słowo – do widzenia.
– Proszę jednak wierzyć w miłość, która dzisiaj postawiła mnie na Pana drodze, a jutro być może postawi kogoś innego. Może na życiowej drodze Pana syna, też ktoś kiedyś stanie i podpowie, aby odszukał swojego biologicznego ojca. Żyjąc w pokoju, przyciągamy pokój, żyjąc w nienawiści przyciągamy tylko nienawiść.
Do widzenia i wszystkiego dobrego – odpowiedziałem wynosząc rzeczy z samochodu mojego towarzysza podróży, bo znając Jego życiową historię, przecież nie mogę użyć określenia – nieznajomy…
I teraz pewnie wszystkich rozczaruję…
Bo nie wyłożę jak zwykle kończąc moje posty uniwersalnej puenty…
Niech każdy wyciągnie z tego tekstu swoją własną puentę, dopasowując tę historyjkę pod swoje własne życiowe doświadczenia, aby coś więcej pozostało z tych Świąt, by nie minął nam tak zwyczajnie kolejny rok…
Załączeniem do tej historii jest właśnie ten utwór, który specjalnie dla lubiących Inną Stronę Rzeczywistości zaśpiewałem i skomponowałem. Miłego słuchania i prawdziwego wybaczania życzy.
Radosław Kordowski
?
Radosław Kordowski – autor kompozycji i tekstu, śpiew, solo Hammond, mix, master
Piotr Laczek – aranżacja, nagranie, fortepian, electric piano, gitara
Wojciech Ruciński – bas
Michał Kłopocki – perkusja
Michał Nowak – nagranie video i szybki montaż
Nagrano i zmiksowano w Hear Studio