Myślę, że każdego wierzącego bolą sytuacje, gdy określa się Kościół jako zgraję hipokrytów.
Dlatego postanowiłem wywołać dyskusję, która w sumie już się toczy i wnioski z takich dyskusji zostały np. przedstawione w „Zbiorze syntez synodalnych” przyjętych przez Konferencję Biskupów Francji.

Wynika z nich między innymi, że wierni we Francji są za tym, aby celibat był wolnym wyborem księdza. Przypominam, że przez 1200 lat celibat nie obowiązywał i nie został nakazany w Piśmie Św., a tylko został wprowadzony przez Papieża na koniec XI wieku. Ktoś powie, że to jest wielowiekowa tradycja i nie można jej zmieniać. Hmm, tradycję owszem należy szanować, ale skoro można było ostatnio zakazać sprawowania Mszy Trydenckiej, to przecież na tej samej zasadzie można zrezygnować z obligatoryjnego celibatu, który został wprowadzony również w średniowieczu raptem 300 lat wcześniej.

Generalnie osobiście chciałbym, aby było więcej księży, aczkolwiek widać, że księży ubywa, a nie przybywa i być może celibat jest jednym z powodów tego trendu, choć zapewne nie jedynym. Dowodem niech będzie fakt, że 2021 roku formację w Polsce zaczęło tylko 356 kandydatów na księży, czyli prawie sto mniej niż rok wcześniej.

Moim wpisem absolutnie nie chcę krytykować Kościoła, a jedynie dyskutować, czy owoce celibatu są rzeczywiście w dzisiejszych czasach, gdzie brakuje autorytetów rodzinnych takie dobre. Nie chcę Kościoła krytykować, szczególnie dlatego, że od zawsze byłem blisko związany i jestem. Szczególnie, że mam sporo znajomych księży z którymi utrzymuję cały czas kontakt.

Generalnie miałem to szczęście, że trafiłem w swoim życiu na bardzo dobrych księży i być może dlatego mam takie pozytywne nastawienie. Już kiedyś o tym pisałem, że pierwszy instrument na którym grałem kupił właśnie ksiądz i dodatkowo pozwalał mi na tych organach grać wieczorami bluesa w lokalnym klubie. Natomiast ksiądz Robert w czasie gdy miałem 13-15 lat opłacał Jazzmena, który uczył mnie i nas wszystkich jak grać w zespole.

Już od czasów młodzieńczych w każdą niedzielę byłem na 3-4 Mszach Św., na 10:00 jako lektor, na 11:30 prowadząc śpiew i grając na organach scholi starszej, o 13:00 scholi młodszej i o 16:00 grając w zespole młodzieżowym Emanuel z którym mając 15 lat nagrałem swoją pierwszą płytę „Live modlitewny” z Jasnej Góry.
Piszę to po to, aby podkreślić, że wywołując powyższą dyskusję chcę poznać tylko Wasze zdanie. Te zdanie jest bardzo istotne również dla samych księży, którzy czytając mojego bloga i Wasze komentarze, mogą się dowiedzieć jak społeczeństwo Ich postrzega.

Z tej perspektywy gdyby to było możliwe (nie byłoby celibatu), być może sam zostałbym księdzem mając dzisiaj żonę i dziecko, szczególnie, że znajomi podpowiadają, że mam predyspozycje 😉 Alternatywą jest dla mnie tylko zostanie pastorem, ale tutaj nie do końca zgadza mi się doktryna, aczkolwiek muzyka gospel, którą uwielbiam bardzo się zgadza.

Abstrahując jednak od moich osobistych doświadczeń uważam, że najważniejszym dla Kościoła jest to, aby księża nie byli hipokrytami, bo ich hipokryzja jest odrazu odbierana jak hipokryzja całego Kościoła.

Niestety wg badań prof. Józefa Baniaka socjologa religii z UAM, które prowadzi od ponad 30 lat, na 800 księży, których badał na podstawie ankiety, wywiadu społecznego, kontaktu osobistego 60% była lub jest w związku z kobietami, a 15% miało dziecko.

Oczywiście badania mogą być znacząco zawyżone, bo profesor publikując swoje badania przyciąga do siebie właśnie księży z takimi problemami. Dlatego można założyć, że profesorowi trafia się specyficzna grupa księży, która zakłamuje rzeczywisty obraz kleru, ale nawet gdyby podzielić te liczby na 3-4, to i tak skala problemu może być ogromna szczególnie jeśli chodzi o nowych młodych księży, którzy wg profesora nie akceptują celibatu i się z nim męczą.

I chociaż to może nas oburzać, to jako mężczyzna rozumiem księży tak zwyczajnie po ludzku. Każdy facet wie o czym mówię. Tak łatwo powiedzieć – powstrzymaj się, gdy hormony szczególnie w młodym organizmie buzują, już nie mówiąc o emocjach na którymi człowiek gdy się zakocha to ciężko mieć kontrolę. Nie rozumiem też, dlaczego na temat popędu seksualnego mężczyzn z pewną dozą wyższości wypowiadają się kobiety, jakby dokładnie odczuwały z czym mężczyzna się zmaga. Czy mężczyźni wypowiadają się na temat bólu menstruacyjnego?

Najgorsze jest jednak to, że gdy taki mężczyzna sobie nie radzi, bo każdy przecież jest inny i ma inny poziom testosteronu, to odrazu taki mężczyzna jest poniżany, że nie panuje nad sobą. Oczywiście są pewne granice kultury i szczególnie prawa, których przekroczenia żaden popęd nie tłumaczy i tak jak pisałem wczoraj nie wyobrażam sobie, aby jakikolwiek mężczyzna mógł napisać takie obelżywe słowa do kobiety jakie napisał rzecznik kurii białostockiej. Tego nie da się obronić.

Jednak nie można też mówić, że taki popęd jest tak łatwo przez wszystkich tłumiony.
Drogie Panie, w tym aspekcie nie jesteśmy tacy sami, jak również nie każdy mężczyzna ma taki sam popęd.

Dlatego zastanawiam się nad tym, czy nie lepiej byłoby zastosować się do słów św Pawła, który już 2000 lat temu o tym pisał w następujący sposób:

„Pragnąłbym, aby wszyscy byli jak i ja*, lecz każdy otrzymuje własny dar od Boga: jeden taki, a drugi taki. Tym zaś, którzy nie wstąpili w związki małżeńskie, oraz tym, którzy już owdowieli, mówię: dobrze będzie, jeśli pozostaną jak i ja. Lecz jeśli nie potrafiliby zapanować nad sobą, niech wstępują w związki małżeńskie! Lepiej jest bowiem żyć w małżeństwie, niż płonąć.”
(1 Kor 7,7-9)

*św, Paweł pisząc „tak ja ja” podkreśla, że sam żył w celibacie.

Ponadto sprawa jest jeszcze bardziej dla mnie skomplikowana, bo jak zostało to słusznie na moim portalu PF w komentarzu zauważone, że cały stan duchowny (zakonnicy, zakonnice) ślubuje najczęściej (to oczywiście również zależy od zakonu) zachowanie celibatu i czystości łącznie, a wyjątkiem są tutaj księża, którzy ślubują tylko celibat, bez zachowania czystości.

Szczerze mówiąc przyznaję, że nie wiedziałem o tym. 😞

Wydawało mi się wcześniej, że celibat jest równoważny z zachowaniem czystości.
Okazuje się, że nie i podobno ma to ogromne znaczenie przy wewnętrznych sądach kościelnych, gdzie biskupi orzekają, że w sytuacji gdy ksiądz uprawia seks np. z prostytutką, to nie łamie faktycznie ślubów celibatu. Owszem popełnia grzech niezachowania czystości z którego może zostać wyspowiadany, ale samych ślubów nie łamie. Śluby celibatu zostałyby dopiero wówczas złamane, gdyby ten ksiądz chciał się ożenić.

Przyznaję, że jest to dla mnie nielogiczne, bo w sytuacji gdy ksiądz spłodzi dziecko, to niestety wiele było już takich sytuacji opisanych w prasie, że zostaje przeniesiony na inną parafię.

Nielogiczne jest to dla mnie z perspektywy rozwalania powstałej rodziny. Teoretycznie ksiądz powinien zostać wydalony z kapłaństwa, ale z uwagi na lęk, że nie będzie mógł sobie poradzić ze znalezieniem pracy, niestety najczęściej ukrywa dziecko. Owszem nie powinno do takiej sytuacji dojść, ale takie sytuacje się zdarzają, bo śluby czystości tego nie wykluczają. I co wtedy?

Może właśnie tutaj jest problem, że celibat to nie jest „czystość”, to tylko bezżeństwo, czyli księża ślubują, że nie będą mieć żony, ale o kochance nigdzie już mowy nie ma…

A Wy takie rozdzielnie celibatu od ślubów czystości rozumiecie?

I czy nie uważacie, że gdyby przywrócono stan z 1197 roku w Polsce, gdzie ksiądz mógł mieć żonę, to byłoby dzisiaj więcej powołań, czy mniej?

Czy gdyby księża mogli wiernym dawać przykład jak być dobrym mężem i ojcem, jak to się dzieje np. u protestantów, to byłoby wg Was lepiej, czy gorzej?

„Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu, jakżeż będzie się troszczył o Kościół Boży?”
(1 Tm 3,2-5)