wierni Kościołowi czy Bogu są po nic, tzn. nic nie zyskuje, nic nie traci, chodzi raczej o dobro tych niewiernych, oni tracą dużo, może wszystko. Co do Kościoła – oni tworzą ten Kościół, więc można powiedzieć – po co Kościołowi – w sensie – po co mi są ci wierni? Jedyny ból związany z ich odejściem jest świadomość, że być może zaciągają na siebie potępienie – i na innych, którzy zostaną przez nich zainspirowani. Może będąc w Kościele nawet tacy młodzi letni z czasem nauczyliby się, czym jest chrześcijaństwo. Po prostu obecność w Kościele – udział w sakramentach – spowodowałby, że by się nawrócili. Dlatego to jest ból.

Natomiast jeśli chodzi o stronę formalną – wg mnie taka apostazja nie ma znaczenia. Tzn. nic nie zmienia, prócz faktu, że jest jakimś problemem w papierach. Nie wiem, na czym dokładnie polega z formalnego punktu widzenia taka apostazja, sądzę, że zostaje zapisana w dokumentach, nie ma raczej możliwości, by wymazać wcześniejsze zapisy o danej osobie. A jeśli jest -np. te wpisy są przekreślane tak, że są nie do odczytania, to taka osoba właściwie skreśla sobie powrót formalny do Kościoła. Oczywiście może w pewnym momencie nawrócić się, ale formalnie będzie już trudno przyjąć niektóre sakramenty, bo nie będzie się dało stwierdzić, czy np. już ich nie przyjął (czy np. już nie miał ślubu kościelnego czy ślubów kapłańskich). Z perspektywy tej osoby nie widzę innego sensu takiego aktu niż jakaś manifestacja i tylko tyle.