jak weszły aparaty cyfrowe też byłem zawiedziony jakością, stwierdziłem, że uznam cyfraki dopiero, jak zrobią takie zdjęcie, jak ja moim zenitem 😉 i nie musiałem długo czekać, ale koniecznie to musi być cyfrówka z pełną klatką, czyli matryca wielkości kliszy 35mm. tylko wtedy plastyka obrazu optycznie jest taka, jak na kliszy. Ja na początku sporo zdjęć zrobiłem canonem 400D, to jest amatorska lustrzanka, ale jeszcze bez pełnej klatki. I tak dość ładnie wychodziły zdjęcia, szczegołnie, gdy po narodzinach dziecka (sic) kupiłem jaśniejszy obiektyw. To był Tamron 17-50 (wydałem ok. 800 zł). Przeskok jakościowy. Później odkrycie to był obiektyw canona f/1.8 50mm (koszt ok. 300 zł). Ja pożyczyłem od znajomej, zanim nie kupiłem swojej 50-tki, ale półka wyżej (Sigma f/1.4 za jakieś 1300 zł, teraz są tańsze – wg testów lepsza 50-tka to był dopiero canon f/1.2, który kosztuje koło 4000). No i w końcu canon 5dmk2 był ze mną bardzo długo. To jeden z lepszych sprzętów w historii, nawet teraz (premiera 2008 rok). Nieraz i dzisiaj robię nim zdjęcia i naprawdę optycznie nie ustępuje dzisiejszym aparatom za kilkanaście tys. Jedyne, czego mu brakuje, to nieidealny autofocus we wnętrzach.
Odnośnie tego, co napisałeś…. jakoby aparat sam robił zdjęcia. Nie zgodzę się, bo jednak to, gdzie Ty staniesz, jak wybierzesz światło, jaki kadr, w kogo lub co skierujesz itp. to Ty decydujesz. Aparat sam dobiera najwyżej ostrość czy czas albo przysłonę – i tyle. Ale oczywiście można i często warto przejść na pełny manual i wyłaczyć automatykę (w nietypowych warunkach to wręcz konieczność). Ja często robię na preselekcji przysłony, bo lubię robić na dużym otwarciu, otwieram obiektyw trochę mniej, niż jego możliwości (np. 1.4 otwieram na 2.2), a bywa, że otwieram całkiem. Nigdy nie przymykam, chyba że naprawdę muszę 🙂