Smutna prawda, najbardziej przerażają te puste place bo rzeczywiście tak jest

Prawda ale dzieci tak chcą, to jest ich świat i większość już czuje się w nim dobrze. Ja moich synów jak byli mali wychowywałam na powietrzu bez smartfonów, na kreatywnych zajęciach a i tak teraz jak mają naście lat wolą siedzieć w domu. Młodego w tym roku wysłałam po raz pierwszy na kolonie a ma 13 lat. Przetrwał ale to bycie na powietrzu z innymi dzieciakami nie sprawiło mu radości, nie chce jechać na kolejne, stwierdził, że morze tak ale jak pojedziemy sami. Nie zachwyca się światem tylko nudzi, każdy spacer, wyjście traktuje raczej jako obowiązek lub karę. Po rozmowach ze znajomymi wiem, że nie tylko moi synowie tak się czują. Inna sprawa, że ja wychowywałam się w blokach na dużym osiedlu gdzie samochód miała 1 na 10 osób. Nie było wielkiego ruchu, były te place zabaw, Wszyscy chodziliśmy do jednej szkoły. Moi synowie wychowywali się w dzielnicach czy to w Au czy u nas gdzie nie ma podwórek, gdzie jest tylko ruchliwa ulica, gdzie koledzy są porozsiewani po okolicy na dystansie 3 km. To nie ułatwia kontaktów 😉

Tak było także w moim przypadku, też grywałem w piłkę z kolegami, zazwyczaj po szkole, lub w klubie (w szkole średniej). W domu siedzieliśmy tylko wówczas gdy była zła, deszczowa pogoda. W lecie (wakacje) często spędzaliśmy z braćmi wolny czas od rana do wieczora nad rzeką Rabą.