pytanie, czy postawa Jezusa stosuje się do relacji personalnych, czy także do relacji biznesowych, na pewno w jakimś stopniu tak, ale czy w pełnym? Jeśli chodzi o nasze podejście to są dwie opcje:
1. mogliśmy wynegocjować świetny kontrakt, którego nie dało się podważyć
2. zgodzić się na taki, który ma dziury (np. płacimy odsetki nawet jak nam nie dadzą pieniędzy) i liczyć na to, że partner nam zapłaci bez korzystania z żadnych kruczków prawnych.
W tym przypadku zdaje się, że wystąpiła ta druga opcja, czyli wynegocjowaliśmy niedopracowany kontrakt, który umożliwiał stosowanie kruczków i liczyliśmy, że UE ich nie zastosuje. I podpisaliśmy, bo nie mieliśmy wyjścia (potężna dziura budzetowa związana z wydaniem kilkuset mld wsparcia w czasie covida). Tych wydatków by nie było, gdyby rząd nie wprowadził lockdownu, a wprowadził, firmy nie mogły funkcjonować, a żeby nie upadły, musiał uruchomić wielkie opłaty, z których lwia część trafiła do dużych firm, które i tak swobodnie funkcjonowały. Spowodowana tym dziura budzetowa musiała być czymś załatana, więc zgodziliśmy się na byle jaką ofertę unijną, bo nam zależało, by te pieniądze dostać. Dzisiaj okazało się, że wysoka inflacja całkiem nieźle łata naszą dziurę budzetową (wpływy podatkowe są znacznie wyższe niz wówczas, gdyby nie było inflacji). I jest jakaś perspektywa, by jednak nie korzystać z tej pożyczki, nie wiadomo jednak, czy się dzisiaj da z niej jeszcze wycofać.

Ja bym państwa, rządu i polityki do Jezusa nie porównywała.

Może wiary nie mieszajmy z polityką