Bóg błogosławi tym, którzy go przyjmują szczerze, z otwartym sercem.

Księga Rodzaju 18:1-33
18 Potem Jehowa ukazał się Abrahamowi w pobliżu wielkich drzew Mamre. Było to w najgorętszej porze dnia, gdy Abraham siedział u wejścia do namiotu. 2 Kiedy podniósł oczy, zobaczył trzech mężczyzn stojących w pewnej odległości od niego. Od razu wybiegł im na spotkanie i pokłonił się do ziemi. 3 I powiedział: „Jehowo, jeśli znalazłem uznanie w Twoich oczach, to proszę, nie omijaj swojego sługi. 4 Każę przynieść trochę wody i umyć wam nogi. Potem odpoczniecie pod drzewem. 5 Skoro przyszliście do swojego sługi, to przyniosę kawałek chleba, żebyście mogli się posilić*, zanim pójdziecie dalej”. „Dobrze!” — odparli. „Możesz tak zrobić”. 6 Abraham pośpieszył więc do namiotu do Sary i powiedział: „Weź szybko trzy miary* najlepszej mąki, zagnieć ciasto i upiecz chleb”. 7 Następnie Abraham pobiegł i wybrał ze stada dorodnego byczka. Dał go słudze, żeby go szybko przyrządził. 8 Potem wziął masło i mleko oraz przyrządzonego byczka i postawił przed nimi. A gdy jedli, Abraham stał przy nich pod drzewem. 9 I zapytali go: „Gdzie jest twoja żona, Sara?”f. Odpowiedział: „W namiocie”. 10 Jeden z nich mówił dalej: „Na pewno wrócę do ciebie za rok o tej porze i Sara, twoja żona, będzie miała syna”g. A Sara przysłuchiwała się temu, stojąc przy wejściu do namiotu, który znajdował się za tym mężczyzną. 11 Abraham i Sara byli już bardzo starzy. Sara przekroczyła wiek, w którym można mieć dzieci*i. 12 Dlatego roześmiała się i powiedziała do siebie: „Czy naprawdę zaznam tej radości, skoro jestem już stara i mój pan się zestarzał?”j. 13 Wtedy Jehowa zapytał Abrahama: „Dlaczego Sara się roześmiała i powiedziała: ‚Czy naprawdę mogę urodzić dziecko w tak późnym wieku?’. 14 Czy jest coś niemożliwego dla Jehowy?k Wrócę do ciebie za rok o tej porze i Sara będzie miała syna”. 15 Ale Sara się przestraszyła i zaczęła zaprzeczać: „Wcale się nie śmiałam!”. On jednak rzekł: „Nieprawda! Śmiałaś się”. 16 Potem mężczyźni ci wstali, spojrzeli w kierunku Sodomy i ruszyli w drogę. Abraham poszedł z nimi, żeby ich odprowadzić. 17 Jehowa powiedział: „Czy miałbym ukrywać przed Abrahamem, co zamierzam zrobić?m 18 Przecież od niego będzie się wywodzić wielki i potężny naród i dzięki niemu otrzymają* błogosławieństwo wszystkie narody ziemi. 19 Bo poznałem go i wiem, że będzie nakazywał swoim synom i przyszłym potomkom, by trzymali się drogi Jehowy, czyniąc to, co słuszne i sprawiedliweo. Wtedy ja, Jehowa, spełnię wszystko, co obiecałem Abrahamowi”. 20 Następnie Jehowa rzekł: „Krzyk skargi na Sodomę i Gomorę jest naprawdę głośny, a ich grzech — bardzo ciężki. 21 Zstąpię, żeby zobaczyć, czy skarga, która do mnie dotarła, jest uzasadniona i czy rzeczywiście postępują aż tak źle. Chcę się tego dowiedzieć”r. 22 Wówczas mężczyźni ci odeszli stamtąd i poszli do Sodomy, ale Jehowa pozostał z Abrahamem.

Ten sam fragment ale w tłumaczeniu mojej ulubionej Biblii Poznańskiej, wydawnictwo Święty Wojciech