Wyobraźcie sobie sytuację, że zamówiliście laptop przez internet. Komputer przywozi kurier. Jednak czekacie na przesyłkę tydzień i dłużej, a paczki nie ma, choć ciągle figuruje jako przekazana do kuriera. Zgłaszacie problem do allegro, oni z kolei do firmy kurierskiej, ktora rozpoczyna procedurę reklamacji. Kurier odpowiedzialny za dostarczenie paczki szuka jej cały dzień w magazynie, w końcu telefonicznie umawia się z wami, że podjedzie porozmawiać. Dowiadujecie się, że za zagubioną paczkę musi zapłacić z własnej kieszeni. Sam przyznaje, że prawdopodobnie dał paczkę komuś do rąk, ale nie wam (po prostu pomylił adres, a odbiorca po prostu wziął paczkę i teraz nie wiadomo właściwie, kto i gdzie). Firma nie ma programu wypłaty z własnej puli, za straty płaci kurier. I powiem wam, że bardzo współczuję tym kierowcom, przecież paczki w biegu zostawiane są pod drzwiami, skąd każdy może je wziąć. I pal licho, jeśli są to skarpetki. Ale zdarza się, że wartość paczki to 10 czy 20 tys. Wtedy naprawdę taki pracownik może się spędzić w tarapaty i to bez swojej winy. Z drugiej strony – gdyby za straty płaciła firma, wtedy pewnie od czasu do czasu trafiłby się kurier, który sam byłby sprawcą zaginięć niektórych paczek. Dość patowa sytuacja, która opiera się na bardzo delikatnej strukturze zaufania społecznego. Bez ludzkiej uczciwości system dostaw kurierskich musiałby runąć. A opisana sytuacja to mój przypadek sprzed paru dni. Nie pamiętam tylko, czy to był dhl, czy dpd. Ale nie ma to chyba znaczenia.