Odświeżam temat 🙂
Ta mapka jest o tyle ciekawa, że – prócz dokładnych danych i lat łączności z Polską, zawiera też maksymalny zasięg wspływów polskich na zachodzie.
Mapka pochodzi z Wikipedii i autorem jest Popik, licencja Creative Commons 3.0
Chrobremu zależało na Milsku i Łużycach (były to słowiańskie tereny, które teraz są w granicach Niemiec po zachodniej stronie Odry), ale wyprawiał się nawet dalej, wbija legendarne żelazne słupy graniczne aż w nurtach rzek Elby i Sali (tj. Soławy i Łaby). W komentarzu wstawię mapkę, na których widać te rzeki (są daleko na zachód jeszcze od Berlina). To były ziemie, gdzie było jeszcze sporo tam było Słowian. Jasienica pisał:
„Marchie Miśnieńską, kraj niedawno zdobyty przez Niemców i dobrze jeszcze nasycony żywiołem słowiańskim. W ręku jego znalazły się Budziszyn, Strzała oraz sama Miśnia, której mieszkańcy zmusili załogę niemiecką do wyjścia z grodu. Również wielu rycerzy niemieckich uznało władzę Bolesława. Może byli to ci, którzy widzieli w nim prawowitego następcę Ottona III?”.
Odnośnie tej kwestii, która budziła pytania, czyli włączenia Słowacji do Polski. To jeszcze nic. W latach 1003-1004 nawet Czechy, a przy okazji również Morawy i Słowacja stały się integralną częścią Polski, w Pradze władcą Czech został Chrobry, wcześniej oślepiając (w Krakowie) okrutnego poprzednika. Wiele świadczy o tym, że Chrobry starał się stworzyć wielkie państwo słowiańskie. W 1004 musiał się niestety wycofać z Pragi, niechętni stali mu się z jakiegoś powodu sami Czesi, ale by odzyskać Czechy dla Cesarstwa Niemieckiego wyprawę zbrojną na Pragę urządził też następca cesarza niemieckiego Ottona III, Henryk II. Jednak Chrobry zachował dla siebie Morawy i chyba Słowację albo jej część i stąd są one częścią Polski na mapce. Tereny te straciliśmy dopiero w 1031, po akcji odwetowej, w której cesarz niemiecki najechał Polskę od zachodu, a od wschodu książę Rusi Kijowskiej Jarosław Mądry. Wtedy Czechy zajęły Morawy, a Słowację złączone dotąd z nami sojuszem Węgry.