@joanna kiedyś było trochę tak, że młodzi w ogóle nie pracowali za kasę, przyuczali się do zawodu. Albo pracowali za grosze. Opowiadał mi znajomy (103-latek), że za jego pierwszą pracę dostawał 50gr za dzień (tydzień?) to było 10 bułek, mniej nawet, niż mógł się rzeczywiście najeść. Jak szukał pracy, to chodził codziennie 20 km do Radomia i tam głodny kręcił się po mieście, jak zdążył rano na śniadanie do klasztoru, to tam mógł zjeść, jak nie zdążył, to chodził głodny do obiadu (też można było zjeść w klasztorze, gdzie była stołówka dla biednych). To były lata 30. I wydaje mi się, że tak to wyglądało nie tylko w Polsce, ale pewnie w USA podobnie. Każdy czuł wartość swojej pracy, gdy już zaczynał zarabiać i przykładał się do roboty. A przede wszystkim już po tych przejściach pewnie lepiej znał fach niż niejeden dzisiejszy uczestnik rozmów kwalifikacyjnych. Fajnie, gdyby młodzi godzili się na taki nieodpłatny rozpęd, w ramach którego dostają fachową wiedzę. Z drugiej jednak strony – już abstrahując od tego początkowego okresu, który dotyczy ludzi powiedzmy poniżej 20 roku życia – człowiek idzie często do pracy, by zarobić pieniadze. Patrzę po sobie i widzę, że wiele rzeczy robię nieodpłatnie. Nauczyłem się nie patrzeć na dochód i to mi daje spokój. Ważne, że pracujemy, robimy coś dobrego, jakieś dzieła. Praca jest etyczna, lepiej pracować niż nie. Finanse to sprawa na tyle drugorzędna, że wiele rzeczy może odbywać się bez wynagrodzenia. Ale do pewnych granic, bo jednak nieraz jest tak, że człowiek chce siebie utrzymać i rodzinę. I jeśli w takiej sytuacji interesuje się poziomem wynagrodzenia, to nie powinno nikogo dziwić. Po prostu tak świat jest stworzony ułomnie, że trzeba zarabiać pieniądze, by się utrzymać. Nie zawsze dotyczy to oczywiście socjalizmu 😉

@chicku Bierze się pod uwagę wiele spraw, np. jak się współpracuje z innymi, jaki jest szef, czyli atmosferę międzyludzkich kontaktów. Jeśli atmosfera w pracy jest stresowa to się szuka innej pracy, bo zdrowie też jest ważne.