Bohemian Rhapsody (2018)
plusy:
– scenografia
– muzyka
– rewelacyjnie przedstawiona praca twórcza zespołu nad albumem „A night at the opera” (jest to też mój ulubiony album Queen, właściwie pierwsza muzyka, której słuchałem w miarę świadomie)

poza tym to już same minusy….. dlatego kompletnie nie rozumiem obecności tego filmu w pierwszej 100 najlepiej ocenianych produkcji. KOMPLETNIE.
Główna wada to chyba widok całujących się facetów, który można zobaczyć gdzieś w połowie filmu. Potem wątek stale wracał, jakby to było tak ważne dla biografii zespołu. Oczywiście nie zgadzam się z hasłem na plakacie jakoby jedyną rzeczą bardziej niesamowitą od ich muzyki była jego historia. Muzyka Queen jest wielokrotnie bardziej niesamowita, natomiast historia zespołu, czy raczej życiorys Freddiego Mercurego (Farrokh Bulsary, zmienił nazwisko) jest niesamowicie głęboko smutny. Facet poślubił kobietę, ale zostawił ją dla jakiegoś wąsatego gościa. Organizował narkotyczne imprezy dla przypadkowych ludzi. Umiera w 1991 roku na AIDS. Można tłumaczyć: ale przecież to integralna część jego historii, więc trzeba było o tym opowiedzieć. OK, ale przecież Mercury sam traktował to jako sprawa prywatna, nawet film pokazuje, że nie chciał o tym opowiadać dziennikarzom, tym bardziej nie sądzę, by był zadowolony, że tak bardzo eksponuje się wątek homoseksualny w jego filmowej biografii.
Drugim i też poważnym zarzutem dla filmu jest osoba Ramiego Malka w roli Mercurego. Aktor może się spradził w jakichś rolach. Ale tutaj kompletnie nie pasuje. Widać, że jest sztuczny, że wąsy są doklejone i że w ogóle ma drobną posturę, podczas gdy Mercury był raczej dość wysoki. Na yt jest film zestawiający oryginalny koncert Queen na Wembley i ten pokazany w filmie. Ten filmowy Freddy wygląda karykaturalnie, sztucznie, w dodatku widać, że jego gra – szczególnie mimika – jest zbyt ekspresyjna, inna od oryginału, który nie robi takich min, jak aktor – ergo moim zdaniem – aktor nie udźwignął roli. Tymczasem film spotkał się z ogromnym uznaniem. Zarobił kilkadziesiąt razy więcej, niż na niego wydano (budżet 50 mln $). Chyba broni się głównie muzyką, ale przecież ta muzyka jest dawno dobrze znana, nie trzeba filmu, by jej słuchać. Bez tej muzyki film ma parę mocnych elementów, ale oscylowałby raczej w okolicach 5/10. Dla mnie na taką ocenę zasługuje, z racji na zalety wymienione na początku i dwie poważne wady, o których wspominam powyżej (tzn. zbytnia ekspozycja wątku homoseksualnego i źle dobrany aktor do bohatera).