Ip Man 4 (Hongkong, 2019)
Czwarta już część świetnego cyklu quasibiograficznego filmu o mistrzu kung fu, którego uczniem był m.in. Bruce Lee. Film można podsumować tak (pkt 3 najważniejszy):
1. Perfekcyjnie dopracowany formalnie (świetne kolory, jakość obrazu)
2. Bardzo sztampowa historia oparta bardzo mocno na idealnych kalkach, naiwny widz ich nie zauważy i da się wciągnąć w nastrój i emocje, generowane przez niesprawiedliwe acz niesłychanie schematyczne sytuacje (Chinka zostaje mianowana czołową cheerleaderką, co wzbudza nienawiść koleżanki, która napada na nią w kolegami, Chinka zna sztuki walki, więc cudem udaje się jej wybronić, ale przypadkiem kaleczy atakującą, która skarży się ojcu, który z kolei jest pracownikiem służb imigracyjnych, które wchodzą do siedziby taty Chinki by wszystkich deportować itp. – ma to wzbudzić w nas głębokie poczucie niesprawiedliwości i ta struna jest stale naciągana praktycznie przez cały film i w zasadzie nie znajduje rozwiązania, główny jej cel to stworzenie pretekstu do sprawiedliwych walk z prześladowcami)
3. I w zasadzie najważniejsze, najbardziej dla tego filmu charakterystyczne i dla nas ciekawe: film jest produkcją jakby amerykańską, w rzeczywistości to chiński do bólu dopracowany ale jednak naiwny i prosty FILM PROPAGANDOWY. Amerykanie to ci źli. Niech za przykład posłuży zdanie wypowiadane przez jednego z chińskich bohaterów filmu kierowane do żołnierzy amerykańskich: „To MY jesteśmy kulturą”.
Film mimo wszystko warto zobaczyć jako ciekawostkę. Ale gdybym miał z tych 4 części wybrać tylko jedną to zdecydowanie część pierwsza. Kolejne to już odgrzewane kotlety.
Przy czym pierwsza część to także propaganda, skierowana jednak ostrzem przeciw Japończykom (złym prymitywnym oprawcom w przeciwieństwie do szlachetnych kulturalnych i stroniących od przemocy Chińczyków).