-
-
![Zdjęcie profilowe Aleksandra]()
Mnie uwierzy a potem jak wyjdzie z domu być może ogromnie się rozczaruje i skończy na gałęzi. Dziecko powinno dorastać w przekonaniu, że jest kochane, akceptowane i zawsze może liczyć na wsparcie w rodzinie. Dobrze by było również, żeby znało swoje zalety, talenty, które może rozwijać i wady nad którymi powinno pracować. Nie ma sensu na siłę oszukiwać i trzymać pod kloszem. Nie powinno sie też bezmyślnie dyskredytować, wszystko z głową 😉
-
![Zdjęcie profilowe Łukasz]()
@mammusia-aleksandra-alka nie chodzi by oszukiwać, ale – jak to mówił ks. Pawlukiewicz – rodzic nadaje dziecku imię. Może to być imię Nieudacznik. To co mówisz o akceptacji chyba ma duże znaczenie
-
-
![Zdjęcie profilowe Jan]()
Dziecku trzeba mówić to co pomaga mu w rozwoju, np. jak jest przeciętnie inteligentne to dobrze byłoby je przekonać do pracowitości, bo często ludzie pracowici osiągają znacznie więcej niż ci inteligentni ale leniwi. Myślę, że coraz bardziej ważne jest nie tyle to co się mówi ale czy swoim życiem potwierdza się słowa. Kilkuletnie dziecko wierzy we wszystko, ale nastoletnie staje się krytyczne, ocenia wiarygodność przekazywanych mu treści.
-
![Zdjęcie profilowe Aleksandra]()
@eljot60 O dokładnie to. Mój młodszy ma prawie 14 i mogę mu mówić milion razy, że fajnie wygląda a on i tak będzie skrzywiony bo już mi nie wierzy XD. Starszemu lat 21 powtarzam, że jest leniwy i nieodpowiedzialny bo jest ale on i tak ma to gdzieś, tak samo jak i moje pochwały czy próby oferowania pomocy. Nie ma ochoty się zmieniać i ja mu ani nie zaszkodzę ani nie pomogę 😉
-
![Zdjęcie profilowe Łukasz]()
@mammusia-aleksandra-alka może nadajesz mu imię w ten sposób właśnie. Oczywiście nie jest tak, żeby ignorować błędne działanie, ale też by to nie był jedyny przekaz.
-
![Zdjęcie profilowe Aleksandra]()
@chicku Na swoje imię od pewnego wieku pracujemy sami. Warto to sobie uzmysłowić i chyba im wcześniej tym lepiej. Tak jak napisałam, co do starszego to nie jest jedyny przekaz bo jak już mu się zdarzy coś zrobić i w dodatku efekt jest pozytywny to go chwalę ale on naprawdę zlewa co ja o nim myślę i co ja do niego mówię 😉 Niedawno oglądałam dokument o kanadyjskim projektancie, który opowiadał o swoim trudnym dzieciństwie. To właśnie to dzieciństwo popchnęło go do działania i ukształtowało artystę. Różnie to bywa.
-
![Zdjęcie profilowe Łukasz]()
Jasne, każdy jest w stanie stać się kowalem swojego losu, ale pewne fundamenty w dzieciństwie są dobrym oparciem psychicznym. Oczywiście Twój syn nie jest już w dzieciństwie, całe życie przed nim. Rodzic pewnie traci wpływ na dzieci w okolicach 14-16 roku życia. Ja w wieku 22 lat mieszkałem w domu, no sporo czasu spędziłem poza domem u znajomych, mieszkałem 2 lata z dziewczyną w Warszawie (ten czas uznałem za bardzo stracony); na pewno nie wiedziałem, co mnie czeka (wtedy nie było tak łatwo o pracę, na praktykach w archiwum od razu mi powiedzieli, że od 1992 nie zatrudnili nikogo nowego i raczej się nie zanosi; )) A swoją drogą to dziś zupełnie inaczej podszedłbym do życia
-
![Zdjęcie profilowe Łukasz]()
dodam, że miałem totalnie antysystemowe podejście do świata, dalej mam, ale wtedy raczej nie było opcji, bym się zatrudnił w korporacjach. Stąd pewnie teraz kombinuję samodzielnie i tak prawie od początku było (na studiach chwilę pracowałem w 3M na taśmie, przynajmniej mogę powiedzieć, że mam takie doświadczenie : ))
-
-
-
![Zdjęcie profilowe Aleksandra]()
@chicku Obejrzy sobie w wolnej chwili bo facet jest genialny – artysta – filozof – taki zwyczajny.
https://vod.tvp.pl/filmy-dokumentalne,163/mau-guru-designu,930254
-
![Zdjęcie profilowe Łukasz]()
@mammusia-aleksandra-alka ok dzięki:)
-
-
-
-
Super tekst