ja sam szukałem kiedyś pracy i to była albo skrajna marnota (jako student dostawałem polowe tego co zwykly pracownik, a ten i tak nie zarabiał kokosów), albo w ogole mogłem o pracy pomarzyć. Zwykle nie maiłem lepszej stawki niż 700zł/mc, to było w okolicach 2005. Po ślubie praktycznie całość dochodów wydawaliśmy na wynajem, niewiele zostawało. A jednak to były czasy już dawno po-fabrykanckie. Nie był to jeszcze czas rynku pracownika, tak jak jest teraz. Pytanie, czy rzeczywiście jest sens narzucania stawek pracodawcom? pracownicy mają wiele praw, które bardzo łatwo mogą być egzekwowane przez sąd pracy, tak że nie jest źle. Pewne prawa, które zostały wprowadzone w XX wieku, służą nie tylko pracownikom, ale też obywatelom, więc został osiągnięty pewien zadowalający stan. Z tym, że zaczynamy już przeginać w drugą stronę. Podobnie jak uczniowie mają masę praw, nauczyciele niekoniecznie (można mu napluć w twarz i nic za to nie grozi), podobnie pracodawcy w zasadzie nie mają specjalnych praw, które by im zapewniały np. możliwość przeżycia – pracownicy – owszem. Pytanie, gdzie jest ta granica, po przekroczeniu której bardziej chronimy pracownika, niż pracodawcę? – w Polsce dbanie o tego drugiego jest szczególnie ważne, skoro chcemy zbudować silną klasę średnią, to nie może być tak, że przedsiębiorca właściwie funkcjonuje na granicy opłacalności, i myśli często o tym tylko, jak przejść do szarej strefy albo przenieść dzialalność do Czech, Anglii, czy Holandii..