Ok odsłuchałem dzisiaj cały materiał i mam jedną refleksję. Oprócz tego, że oczywiście dobrze mi się tego słuchało, choć z pewnym poczuciem zażenowania. Ziemkiewicz przy rzeczowym i posiadającym w miarę dobre poczucie gustu Stanowskim wypada rzeczywiście trochę jak dziaders, przypomina mi trochę jakiegoś wujka, z którym się ciężko rozmawia, bo nie kończy zdań, mówi w sposób zmanierowany (np. te jego niedokończone jakby wyciszone bluzgi trochę mnie denerwują;) – w dodatku Ziemkiewicz na początku ewidentnie jest zestresowany. Powinien posłuchać Stanowskiego, bo dał mu naprawdę parę dobrych rad, Ziemkiewicz niestety idzie w zaparte – nie powie, że żałuje jakiejkolwiek wypowiedzi, nawet jak żałuje. Bez sensu, dlaczego?? praktycznie każdy wytknięty mu przez Stanowiskiego tweet był rzeczywiście słaby i – choć nieraz Ziemkiewicz sam krytykuje Mikkego za to, że trwoni swoje często trafne intuicje głupimi komentarzami, Ziemkiewicz robi nieraz to samo. Ogólne wrażenie jest takie: Ziemkiewicz ma świetne ogólne spostrzeżenia, dobrze widzi las i potrafi o tym opowiedzieć w szerokiej perspektywie. Niestety ma prostackie momenty. Stanowski – dobry dziennikarz z dobrym poczuciem gustu. Słucha się go dobrze, bez żenady. Natomiast u Ziemkiewicza na jego tle widoczne jest aż za dobrze to, czego mu ze Stanowskiego brakuje. Oczywiście w ogólnym rozrachunku Ziemkiewicz jest dużo lepszym publicystą, ale ma te wady, które tutaj zostały mu naprawdę trafnie wytknięte.