O. Adam Studziński, dominikanin, tu na plakacie filmu Czerwone maki.

Parę słów o o.Adamie ze strony

Bohaterski kapelan ojciec Adam Studziński

„Mianowany kapelanem 4. Pułku Czołgów działającego w składzie 2. Korpusu Polskiego.
Tułaczka żołnierzy gen. Władysława Andersa idących ze Związku Radzieckiego na Bliski Wschód nie skończyła się w Palestynie. Na początku 1944 roku trafili na front włoski, gdzie alianckie wojska zaległy przed pasem niemieckich umocnień. Doskonale ufortyfikowanej Linii Gustawa strzegł szczyt Monte Cassino, nad którym górował benedyktyński klasztor. W maju 1944 roku Polakom wyznaczono niezwykle trudne zadanie przełamania obrony wroga w rejonie wzniesienia. Do boju ruszył także ojciec Studziński nazywany przez żołnierzy ,,Ojcem Generałem”. Jak przystało na religijnego przywódcę, wiódł rodaków do boju, dając im wsparcie duchowe i psychologiczne. Do legendy przeszła jego bohaterska postawa, gdy z wzniesionym w górę krzyżem kroczył dumnie przed polskimi czołgami, żalirliwie modląc się o sukces operacji. Obserwujący jego zaangażowanie wspominali, że w trakcie walk usuwał rannych sprzed pędzących czołgów, opatrywał rany i pomagał cierpiącym. Polskie natarcie nie załamało się w zmasowanym ogniu niemieckich obrońców. Gdy 18 maja 1944 roku żołnierze 2. Korpusu Polskiego wdarli się na wzgórze, ojciec Studziński pobiegł do zdruzgotanego nalotami i ostrzeliwaniem artyleryjskim klasztoru. Widok zniszczonego opactwa był dla wielu obserwatorów symbolem wojennej pożogi. Polski dominikanin przeżywał tragedię benedyktyńskich braci szczególnie.”