czytałem parę książek Amortha, to jeden z ważniejszych egzorcystów, choć też nie jestem za tym, by wierzyć w każde słowo demona. Ale demon jednak mówi o korzystnym wpływie tatuaży, a nie, że np., kto medalik na szyi jest przez niego namaszczony, raczej mamy świadectwa, gdy takie medaliki stają się czarne po kontakcie np. z podejrzanymi siłami (np. po wykładzie energoterapeuty czy innego energetyka – Tekieli miał takie doświadczenie). Istnieje możliwość otwarcia się na rzeczywistość demoniczną w sposób nieświadomy, mówią o tym świadectwa osób, np. ja to, gdy chłopak zaczął praktykować liturgiczną odmianę karate i automatycznie stracił chęć do modlitwy, czuł niechęć do różańca. Dopiero z czasem odkrył, że związek miały te liturgiczne praktyki związane z praktykowaniem wschodnich sztuk walki (przy czym nie każde karate jest złe, istnieje odmiana, która jest bezpieczna dla chrześcijan). Można się wpakować w problemy demoniczne nawet bez własnej intencji. A jeśli zachodzi konieczność egzorcyzmów, to jest to już sytuacja, gdy wolna wola może nie wystarczyć, potrzebna jest pomoc specjalisty.

Co do tatuaży – nie uznaję ich, ale nie przeszkadzają mi zazwyczaj u innych. Nie narzucam swoich przekonań, chyba że tatuaż robi sobie osoba wierząca, praktykująca, wtedy na może. Mam znajomych z tatuażami i nieraz są to osoby dla mnie bardzo ważne, ale poza Kościołem,więc tatuaż jest jakby wtórnym efektem tego, że te osoby nie są w Kościele, czasem może w ogóle nie są wierzące. wtedy tatuaż jest mało istotną bzdurą.