12. człowiek (Norwegia, 2017).
Oglądając ten film zachodzę w głowę, jak to możliwe, że można stworzyć produkcję, która nie gani, nie krytykuje własnego narodu, która wsadza w usta hitlerowców słowa „Dlaczego Norwegowie tak nas nie lubią?” – wszyscy niemal jak jeden mąż pomagają ukrywającemu się żołnierzowi podziemia, który przybył z tajną misją. Jest tutaj bohaterstwo, ryzyko własnym życiem wielu norweskich rodzin i solidarność w pomocy. Naród norwerski to w zasadzie monolit (jest jeden Norweg-tłumacz Niemców, którego postawa krytykowana jest jednoznacznie przez pozostałych Norwegów-patriotów). Nikt nie donosi, nikt nie kolaboruje. Ktoś nawet pomagając zbiegowi rzuca „za Norwegię!”. W Polsce taki film by zjedli, a oceny pewnie oscylowały w okolicach 3/10, czyż nie??

Po co robić takie filmy? oglądając postawę Norwegów chcę ich poznać, chcę tam jechać, wzbudza to we mnie sympatię do nich, gdybym miał biznes, może bym chętniej w Norwegii zainwestował swój kapitał, wszedł w relacje handlowe. Robienie dobrego pijaru własnego państwa ma ogromne znaczenie na arenie międzynarodowej. Oczywiście nie chodzi o to, by kłamać, ale skoro u nas niemal powszechnie ukrywało się Żydów, dlaczego jeszcze nie ma wielkiej produkcji o Ulmach, a jest kilka produkcji pokroju Pokłosie.