Parę dni temu obejrzałem film, ale jakoś nie chciało mi się pisać 🙂 wiadomo, po 1 części miałem duże nadzieje, głównie dlatego, że z racji na niedokończone wątki, można sobie było sporo dopowiedzieć po swojemu. Rozwiązanie nie jest tak satysfakcjonujące, jak by się chciało. Oczywiście film ma swój urok, powinien trafić do miłośników Gwiezdnych Wojen (które ponoć książkami o Diunie były inspirowane). Ciekawi mnie opinia osób, które obejrzały Diunę cz. 2 i twierdzą, że jest tam więcej akcji. Dla mnie 1 i 2 są porównywalne pod tym względem. Może cz. 2 niektórym lepiej się ogląda, bo są już wciągnięci w uniwersum, a wiadomo – lepiej przyswaja się coś, co się już zna. Dla mnie cz. 2 to pewien zawód. Chcialbym, by wątki rozwinęły się trochę inaczej. Chciałbym, by Chiani była podobna do swojego pierwowzoru z książki (była bardziej uległa i ufała Paulowi, w filmie ciągle się stawia i jest głównie zła na jego działania, na pograniczu rozstania). Mega antypatyczna postać Feyd-Rautha, który otrzymuje dowództwo nad wojskami (zbyt demoniczna postać, która trochę odpycha od filmu – wolałbym, by to był wojownik, co prawda złej strony, ale wzbudzający pewną sympatię; wtedy jego komplement względem Paula w jednej z ostatnich scen nie wybrzmiał tak złowieszczo). No i na koniec chciałby się, by jednak Paul nie uległ rządzy władzy, w czym ciągle zapewniał Chani. Ponoć dalsze rozwinięcie filmu ma mocno już przypominać rzeczywistość Gwiezdnych Wojen, w której Paul ma stać się nowym imperatorem. Zobaczymy, pewnie obejrzę, gdy już będzie, choć nie są to tak naprawdę moje klimaty. Dzieciom bym tego nie puszczał (głównie ze względu na kilka brutalnych momentów). Pewnym minusem jest niespodziewane (kompletnie niewiarygodne) dołączenie Gurneya do Paula (który był jego trenerem i szefem ochrony). Wizualnie – 10/10. Fabuła – 7/10. A jeśli widzieliście ,to chętnie posłucham Waszej opinii