@mammusia-aleksandra-alka na siłę na pewno nie. Jak Cię odrzucają, to otrzep buty i wyjdź z tego domu, jak też radzi Biblia 🙂 fajny przykład podał Radek, nie narzucał się, ale inni zaczęli się go pytać, o co chodzi z jego wiarą i wtedy im tłumaczył dopiero. Oni byli jej ciekawi właśnie dlatego, że się nie narzucał. Znam też podobna sytuację z założycielem Neokatechumenatu, który w książce Kerygmat opisuje taką sytuację: zamieszkał w barakach na obrzeżach miasta w Hiszpanii, wziął jedynie gitarę i Biblię, którą często czytał. W końcu bezdomni zaczęli go pytać o tę książkę, to byli złodzieje i prostytutki. Dopiero wtedy im opowiadał o Bogu, gdy sami się pytali. Ale sytuacje bywają różne, bo pierw trzeba dawać świadectwo życia. Chyba podstawa to nie ukrywać się ze swoją wiarą. Ale też pewnie nie za dobrze jest się narzucać. Jednego klucza pewnie nie ma, są różne sytuacje i różne mogą być rozwiązania. Na pewno podstawa to świadectwo własnego życia, bo nawet jeśli za tym idzie słowo, to jeśli jest sprzeczne z tym, co się sobą reprezentuje, to będzie jedynie antyświadectwo. A co do samej wspólnoty, to nawet nie chodziło mi o to, myślałem bardziej, by się otaczać wierzącymi znajomymi, z takimi się spotykać i spędzać czas i by dzieci też uczyły się tego świata chrześcijańskiego. Ale wspólnota jako taka jest potrzebna, bardzo się przydaje, bo daje wsparcie np. w gorszym momencie, gdy sami byśmy oddalili się od Boga, dyscyplina wspólnoty pozwala zachować pion.