„Niewybrani biurokratyczni globaliści przypuścili nowy atak w ramach eskalacji wojny z żywnością, co naraża światowy przemysł rolny na ryzyko zniszczenia.

Posunięcie to ma na celu zmuszenie rolników do przestrzegania coraz bardziej nieosiągalnych celów programu
„Zielonego ładu” Światowego Forum Ekonomicznego (WEF).

WEF, Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) i inne interesy globalistyczne twierdzą, że „emisje” z rolnictwa przyczyniają się do rzekomego „kryzysu klimatycznego”.

W rezultacie naciskają na zdziesiątkowanie światowego przemysłu rolnego, narażając światowe dostawy żywności na ryzyko.

Tymczasem WEF i jej sojusznicy żądają, aby rządy zakazały tradycyjnych produktów mięsnych i mlecznych i zastąpiły je „żywnością” syntetyczną , pochodzenia roślinnego i owadów .

Najnowszy atak na dostawy żywności ujawniono w niedawnym raporcie Banku Światowego zatytułowanym: „ Przepis na planetę zdatną do życia: osiągnięcie zerowej emisji netto w systemie rolno-spożywczym ”.

Raport biurokratycznej agencji globalnej zachwala możliwość dokonania znacznych cięć globalnych „emisji z sektora rolno-spożywczego” za pomocą różnych środków nakazowych.

Historyczna historia takich scentralizowanych inicjatyw wskazuje na duże prawdopodobieństwo niezamierzonych i często szkodliwych konsekwencji.

W raporcie stwierdza się:

Globalny system rolno-spożywczy stwarza ogromną szansę na ograniczenie prawie jednej trzeciej światowych emisji gazów cieplarnianych poprzez niedrogie i łatwo dostępne działania, przy jednoczesnym dalszym wyżywieniu rosnącej populacji.

To odważne stwierdzenie maskuje złożoność i potencjalne niebezpieczeństwa radykalnej zmiany produkcji żywności i użytkowania gruntów, szczególnie we wrażliwych regionach świata.

Twierdzenie, że takie zmiany można wdrożyć bez narażania bezpieczeństwa żywnościowego, jest w najlepszym przypadku optymistyczne, a w najgorszym lekkomyślnie naiwne.

Axel van Trotsenburg z Banku Światowego nadal opowiada się za tymi zmianami:

„Chociaż jedzenie na Twoim stole może smakować dobrze, jest to również pokaźny kawałek tortu związanego z emisją zmian klimatycznych.

„Dobra wiadomość jest taka, że ​​globalny system żywnościowy może uzdrowić planetę – sprawić, że gleby, ekosystemy i ludzie będą zdrowsi, jednocześnie zatrzymując węgiel w ziemi.

„Jest to w zasięgu ręki za naszego życia, ale kraje muszą działać już teraz: zwykła zmiana sposobu, w jaki kraje o średnich dochodach wykorzystują grunty, takie jak lasy i ekosystemy, do produkcji żywności, może zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych o jedną trzecią do 2030 r.”.

Narracja ta promuje niepokojącą wiarę w skuteczność radykalnych zmian regulacyjnych.

Lekceważy różnorodne praktyki rolnicze, które miejscowi rolnicy doskonalili przez wieki.

Założenie, że takie odgórne nakazy mogą prowadzić do pozytywnych wyników bez zakłócających skutków ubocznych, odzwierciedla niezrozumienie współzależności ekologicznych, społecznych i gospodarczych.

Plan Banku Światowego obejmuje szeroki wachlarz działań:

We wszystkich krajach należy podjąć działania, aby osiągnąć zero netto, poprzez kompleksowe podejście do redukcji emisji z systemów żywnościowych, w tym z nawozów i energii, produkcji roślinnej i zwierzęcej, a także pakowania i dystrybucji w całym łańcuchu wartości od pola do stołu.

Ta propozycja ujednolicenia praktyk rolniczych w bardzo różnych regionach i kulturach ma posmak przesady.

Nie docenia także złożoności lokalnych ekosystemów i zdolności adaptacyjnych wymaganych do skutecznego zarządzania nimi.

Ramy zakładają, że wysokie koszty inwestycji przyniosą znaczne zyski:

„Roczne inwestycje będą musiały wzrosnąć do 260 miliardów dolarów rocznie, aby zmniejszyć o połowę emisję gazów cieplarnianych do 2030 r. i osiągnąć zerową emisję netto do
2050 r.

„Dokonanie tych inwestycji przyniosłoby korzyści o wartości ponad 4 bilionów dolarów, od poprawy zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa żywnościowego, lepszej jakości miejsc pracy i zysków dla rolników, po większą ilość dwutlenku węgla zatrzymywanego w lasach i glebach”.

Jednak skupienie się na inwestycjach pieniężnych i przewidywanych zyskach pomija rzeczywiste złożoności ekonomiki rolnictwa.

Takie masowe przekierowanie środków stwarza ryzyko powstania nowych zaburzeń równowagi gospodarczej.

Najprawdopodobniej doprowadzi to do wzrostu cen żywności i zmniejszenia dostępu najbiedniejszych ludności świata do niezbędnych zasobów.

Ostatecznie w ambitnym projekcie Banku Światowego mającym na celu restrukturyzację światowego rolnictwa nie docenia się ryzyka niezamierzonych konsekwencji, w tym niedoborów żywności, zakłóceń gospodarczych i zwiększonych trudności dla osób najbardziej bezbronnych.

Historia uczy , że scentralizowane interwencje w złożone systemy, takie jak globalne rolnictwo, często prowadzą do rezultatów odwrotnych do zamierzonych.

Ich przyczyną jest nieuwzględnienie organicznej i rozwiniętej natury tych systemów.

Przedstawianie tych interwencji jako wiążących się z niskim ryzykiem i wysokim zwrotem jest nie tylko mylące, ale także potencjalnie niebezpieczne.

Posunięcie to toruje drogę ku przyszłości, w której globalne dostawy żywności będą mniej bezpieczne i bardziej podatne na kaprysy biurokratycznego złego zarządzania.

Na realizację tych globalistycznych planów należy przynajmniej patrzeć ze sceptycyzmem i ostrożnością.

Historia wielokrotnie pokazała, że ​​droga do katastrofy często jest wybrukowana globalnymi inicjatywami pełnymi dobrych intencji.”

Emil Markowski