-
-
-
-
Wklejałam tutaj kiedyś post mojej znajomej i ona też tam pisała, że nie pracuje bo rząd jej nie pozwala. Chodziło właśnie o to, że jak się pobiera to świadczenie pielęgnacyjne na niepełnosprawne dziecko to nic już nie można dorobić. I to jeszcze działa jak się ma męża, który pracuje i sporą kasę do domu przywozi ale jak matka jest na przykład sama i nie może podjąć pracy w pełnym etacie bo musi zajmować się dzieckiem to dostaje świadczenie i jest pełnoetatową opiekunką ale to za mało, żeby dom utrzymać. Powinni coś z tym zrobić bo to wyjątkowo trudna sytuacja a przecież każde życie jest cenne i każdemu należy się godne życie.
-
Chodzi o kwotę 2119 zł, którą rząd przyznaje na jedno dziecko, bez względu na to, ile dzieci z niepełnosprawnością urodziłam czy wychowuję. Kwotę, która nie starcza nawet na opłacenie neurologa, dziecięcego psychiatry, terapii i leków. Kwotę, która po opłaceniu czynszu i rachunków za wodę i prąd będzie równoznaczna z dwoma wyprawami na zakupy do Biedronki czy Lidla. Kwotę, którą mogłabym podwoić czy potroić, gdybym mogła pracować. Więc na pytanie zadane w kosztującej miliony kampanii społecznej na billboardach rozwieszonych w całej Polsce – Gdzie są te dzieci? – odpowiadam z przekąsem, jak w tytule.
-
No dokładnie. Ta moja znajoma ma jedno dziecko z silną niepełnosprawnością ale dzięki rehabilitacji i licznym operacją młody właśnie zaczął szkołę. Teoretycznie mogłaby sobie coś dorobić bo takie leczenie to ogromne koszty ale nie może.
-
-
-
w tekście występuje niestety więcej przekleństw. Jedyne, z czym się zgadzam, to że powinno się lepiej wspierać takie osoby, które wychowują dzieci z niepełnosprawnością. Nie twierdzę, że wszystkim po równo wyższą kwotę, ale na pewno nie może być takiej sytuacji, że ona nie może pracować. To jest patologia, którą znam z opowieści mojej znajomej mieszkającej w Irlandii. Ona akurat nie ma niepełnosprawnych dzieci, ale podejmując małą pracę (rzędu 600 euro na miesiąc) straciła wszystkie profity, jak bezpłatna opieka zdrowotna i dodatek socjalny (ma 3 dzieci). Zlikwidowała tę małą działalność, by przywrócili jej dodatek w tej samej kwocie, którą zarobiła wcześniej pracując. Tutaj mamy ten sam mechanizm, pewne rozwiązania systemowe prowadzą do nieracjonalnych zachowań społecznych i to jest błąd prawny.
Na koniec jeszcze dodam, że mimo współczucia, totalnie potępiam takie podejście do tematu, jak prezentuje Krytyka Polityczna. Problem demograficzny w Polsce jest poważny, a kobitka, która pisze ten tekst, ponoć pisarka, więc jej przemyślenia niestety docierają do szerszego grona odbiorców, ma to w d***
Niestety taka postawa sprawia, ze wiele osób zignoruje problem dzieci niepełnosprawnych, bo czytając teksty z takim podejściem, też będą mieli to w d***
-
Ostatnie posty

Jan Paweł drugi
- 18 lutego, 2022

Droga do niepodległej Polski
- 9 lutego, 2022

Niebiańskie istoty
- 2 lutego, 2022

Konie
- 14 stycznia, 2022

Owczarek niemiecki
- 13 stycznia, 2022

Góry
- 13 stycznia, 2022
Media
Zdjęcia dodane do postów
Wideoklipy dodane do postów


Z zasady nie czytam wulgarnych tekstów, a tytuł mnie ostrzega, że ten taki może być.