@mammusia-aleksandra-alka chcesz powiedzieć, że każdy powinien być raczej w szkole stacjonarnej, bo ma doświadczenia, o których mówisz i słusznie, że odbierają rodzicom możliwość uczenia w domu? Bo nie rozumiem, dokąd zmierzamy 🙂 odnośnie tej 3 z polskiego, j.polski w szkole na długie lata zniechęcił mnie np. do Sienkiewicza i ogólnie utrwaliło mi się na długo, że lektury to nuda. Sięgałem zawsze po pisma spoza kanonu lektur. I widać w antykwariatach, że ludzie też znacznie mniej je szanują, bo epokowe dzieła, które przerabiamy w szkole, można kupić za grosze, a rodzynki już nie.

Inny przykład – być może byłbym dziś wziętym biologiem. Jednak moje pierwsze spotkanie z biologią w szkole skończyło się tym, że porzuciłem ambicje. Na kartkówce prócz zadanych treści, dopsiałem jeszcze treści nadprogramowe o DNA i budowie komórki, nauczycielka przekreśliła to czerwonym długopisem, bo mnie głęboko uraziło i postanowiłem sobie w sercu – nigdy nie wychodzić przed szereg, odwalić co trzeba i resztę mieć gdzieś.

W metodzie Montessori to by się skończyło tak: nauczyciel czy rodzic podsunąłby mi książki o DNA i zachęcił, by pracować dalej nad tą PASJĄ, i przede wszystkim pochwalił za to, że nauczyłem się więcej, choć nie miałem takiego obowiązku.

@chicku Nikt nikomu nie odbiera prawa do ED. Z tego co wiem to chodzi o walkę z patologią edukacyjną, o szkoły w bańce, o miganie się od podstaw programowych, o eliminacje nieprawidłowości, które pojawiają się zarówno i w tradycyjnych szkołach i w szkołach ED. Raczej jest oczywistym, że większość i tak wybierze tradycyjną szkołę, nie sądzę, żeby ED było tu konkurencją. Pewne normy, kryteria muszą być jednak wspólne dla obu systemów. Edukacja to nie wolna amerykanka gdzie każdy będzie robił co chce. Skoro jedno niepowodzenie tak szybko cię uraziło i zniechęciło nie zostałbyś wziętym biologiem. Do osiągnięcia sukcesu potrzebny jest talent, zaangażowanie ale i odpowiedni charakter, umiejętność pokonywania trudności. Nie każdy będzie doceniał nasze pomysły nawet jeżeli mają realny potencjał, trzeba nauczyć się pewnej pokory ale nie uległości, zrozumieć na czym i dlaczego nam zależy i konsekwentnie dążyć do celu, nie przejmować się niepowodzeniami, nie podpierać się wyłącznie opinią innych. Nie wiem to trudne, sama forma edukacji nie ma aż tak ogromnego znaczenia jak własny charakter i potencjał. Chyba kiedyś już pisałam jak mój mąż w podstawówce walczył z nauczycielem od rosyjskiego, buntował się, nieomal przez to zawalił szkołę, dla niego rosyjski to była totalna strata czasu, poniżenie. Bóg dał mu nauczkę. Jak już dotarł w wieku dwudziesuparu lat do wymażonej wolnej Ameryki wylądował jako pomoc w kuchni w rosyjskiej knajpie. 2 lata mówił tylko po rosyjsku i cieszył się, że tak dobrze zna ten język XD

@mammusia-aleksandra-alka Dzięki za nauki. Może rzeczywiście nie mam charakteru, by walczyć o swoje z nauczycielką, której to kompletnie nie interesuje. Ale właśnie dlatego powstały takie modele postępowania z uczniem, by go zachęcić i pomóc, podsunąć odpowiednie pomoce naukowe, a nie rzucać kłody by sprawdzić, czy rzeczywiście ma dość samozaparcia. Moja odpowiedź była taka, że się realizowałem poza systemem szkolnym, zacząłem się uczyć tworzenia stron internetowych, nie przykładałem się do nauki. A gdybym był w innej szkole, może bym swoje pasje rozwijał znacznie sprawniej, tymczasem czas liceum uważam za okres edukacyjnie raczej zmarnowany. To tylko jeden przykład – jest więcej. Chciałem tworzyć gazetkę szkolną, zostałem spacyfikowany przez nauczycieli i panie w sekretariacie (wydałem 1 numer w 1 klasie, który kolportowałem wbrew wszystkim na korytarzu). Wystartowałem do olimpiady z geografii, nikt mi nie pomógł, nauczycieli sobie mnie przerzucały między sobą – były dwie z geografii. Jedna mówiła – idź do tej drugiej. Ta druga od niechcenia mi napisała na kartce parę wskazówek. Nie wiedziałem nawet, w jakich książkach mam szukać informacji, a zadaniem było stworzenie mapy jakiegoś obszaru. Zrobiłem to po swojemu, wymyślając standardy. Do dalszego etapu się nie dostałem, bo o paru rzeczach – które należało zrobić – nie wiedziałem. Można to ciągnąć, naprawdę mam solidne podstawy, by nie przepadać za obecnym systemem nauczania 😉 dlaczego poszedłem na historię? – bo miałem fajnego historyka w podstawówce i w liceum. Generalnie inni nauczyciele raczej blokowali rozwój pasji i pewnie ilość dzieci, które mogły być historykami, ale nie miały fajnego historyka, jak ja, można liczyć w tysiące. Oto prawda o naszym systemie nauczania – sztywny szablon i zrównywanie do ogółu. Nie dla mnie. Może kogoś to wyprowadziło na ludzi, dla mnie raczej było przeszkodą i musiałem rozwijać się poza systemem. Szkoda, bo naprawdę straciłem sporo czasu.