Oglądałeś chyba niedawno Grę o Tron lub coś podobnego? Ja się przyznaje oglądałam a jako chrześcijanie nie powinniśmy bo tam dużo demonicznej symboliki było jak by nie patrzeć. A tu masz straszną dynię 😉

Dla mnie tak to wspomnienie moich bliskich i ja na przykład 1 listopada byłam w pracy. Pojechałam sobie na cmentarz wieczorem w zaduszki na spokojnie. Inni się boją, że jak nie polecą na cmentarz 1.11 to i ch będą dusze zmarłych w nocy nawiedzać i jęczeć z czyśćca.

Halloween to dla większości ludzi to jest zabawa, śmiech i przebieranki i nie ma w tym żadnych podtekstów. Kolędowanie wywodzi się z obyczajów pogańskich, już tu gdzieś wklejałam co oznaczało. Mnie to nie przeszkadza, zwyczaj jak zwyczaj, taki sam jak każdy inny. Jedyne do czego można się przyczepić to fakt, że Halloween to nie nasza kultura, my mamy swoje Andrzejki i Kolendników.
„Kolędowanie pierwotnie związane było z magią wegetacyjną oraz zaklinaniem urodzaju i płodności. Zarówno stroje kolędników, jak i ich zachowania oraz śpiewane lub recytowane przez nich rytualne teksty cechowała wyraźna symbolika płodnościowa i wiara w magiczną moc sprawczą wypowiadanych słów[5]. Wszelkie życzenia, jak i klątwy posiadały większą moc, gdy wypowiadane były nie przez postaci ziemskie, ale przez postaci powiązane z sacrum. Maski oraz przebrania używane w celach rytualnych umożliwiały kolędnikom stawanie się osobnikiem przybyłym z zaświatów.”

pierwszy opis Eucharystii z II wieku (czyli nieco ponad 100 lat po Chrystusie) mamy w związku z zarzutami wobec chrześcijan o kanibalizm. Teofil z Antiochii dokładnie opisał na czym polegają liturgie gmin chrześcijańskich. Można by podpowiedzieć adwentystom, by sięgnęli do Teofila z II w. ne. jeśli zarzucają nam kanibalizm.

Pewnie, że to nie kanibalizm, to chleb i wspólna celebracia we wspólnocie, pamiątka Ostatniej Wieczerzy i Ofiary Chrystusa. Bóg to Słowo, to chleb duchowy, ale są odłamy katolicyzmu, trudno nazwać jakie, które za wszelką cenę próbują udowodnić, że tam jest ludzkie DNA i prawdziwa tkankai to robi się już chore. Nikt z nas nie musi fizycznie zjadać Boga, to raczej oczywiste 🙂

„Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (Mt 4,4b)

Taki tekst znalazłam i są podobieństwa. To co jest ważne, że Jezus jest zawsze na niej obecny 🙂

Wieczerza Pańska.
Aniołowie głoszą, że Jezus, Zbawca tego świa­ta, jest święty. Podobnie i symbole reprezentujące Jego ciało i krew są święte. Sam Pan wyznaczył niezwykle głębokie w swym znaczeniu symbole przaśnego chleba i niesfermentowanego soku wi­nogronowego a umywania nóg dokonał za pomocą najprostszych do­stępnych środków.

Pamiątka Wieczerzy Pańskiej jest dziś tak samo święta, jak w dniu, w którym ustanowił ją Jezus Chrystus. Gdziekolwiek jest odprawia­na Jezus jest zawsze na niej obecny. „To na tych, przez siebie wyzna­czonych spotkaniach Jezus spotyka się ze swoim ludem i wzmacnia Go swoją obecnością” (Desire of Ages, s. 656; por. Życie Jezusa, s. 474).
Pamiątka śmierci krzyżowej.
„Gdy przyjmujemy chleb i wino symbolizujące umęczone ciało i przelaną krew Chrystusa, wyobraź­nia przenosi nas ku scenom w wieczerniku. Wydaje się, że wędrujemy przez ogród uświęcony męką Tego, który poniósł grzechy świata. Stajemy się świadkami walki, dzięki której możliwe było pojednanie z Bogiem. Wywyższony pośród nas stoi ukrzyżowany Chrystus” (De­sire of Ages, s. 661; por. Życie Jezusa, s. 476).

Ogłoszenie drugiego przyjścia Pana.
„Wieczerza Pańska wskazuje na drugie przyjście Chrystusa i została ustanowiona, aby uczniowie ni­gdy o nim nie zapomnieli. Za każdym razem, gdy zbierali się, aby rozpa­miętywać Jego śmierć, opowiadali, jak «wziął kielich i podziękował, dał im mówiąc: Pijcie z niego wszyscy; albowiem To jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów. Ale powiadam wam: Nie będę pił odtąd z tego owocu winorośli aż do owego dnia, gdy go będę pił z wami na nowo w Królestwie Ojca mego». W swych strapieniach znajdowali pokrzepienie w nadziei powrotu swego Pana. Nie­wymownie cenna była dla nich ta myśl: «Albowiem, ilekroć ten chleb je­cie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie» (1 Kor 11,26)” (Desire of Ages, s. 659; por. Życie Jezusa, s. 475).