Szkoda, lubiłem go 🙁

Na początku lat sześćdziesiątych rodzice zmienili nazwisko z Dornbaum na Dorn. Obcięli etniczny identyfikator. Przy czym ja nawet o tym nie wiedziałem, miałem wtedy sześć, siedem lat. Nie mówili mi też, że Tato ma żydowskie pochodzenie.
Kilku kolegów zaczęło do mnie mówić: Żydzie, parchu. W końcu zadałem rodzicom pytanie, czy ja jestem Żydem. Zrobiłem to, bo przeczytałem w jakimś piśmie artykuł o Brunonie Winawerze, wybitnym popularyzatorze nauki. Wiedziałem, że on jest Żydem. W gazecie było jego zdjęcie. Moją uwagę zwrócił jego charakterystyczny, duży nos, bardzo podobny do nosa mojego Taty.
Biłem się z kolegami, bo wyczuwałem, że ich intencja była obraźliwa. Najbardziej z braćmi F. To byli bliźniacy, nie pamiętam, może jednojajowi, w każdym razie bardzo podobni do siebie. Nie chcę podawać ich nazwiska. Może ta książka jakoś do nich dotrze, a nie chcę sprawiać im przykrości bez potrzeby. Po iluś miesiącach potyczek z bliźniakami podchodzi do mnie jeden z nich wyraźnie speszony i mówi: „Wynikła głupia sprawa, bo my też jesteśmy Żydami i właśnie emigrujemy do Izraela”. Po tym doświadczeniu nie mogłem już nigdy traktować polskiego antysemityzmu jako czegoś groźnego i poważnego. Zawsze wyczuwałem w nim komiczny podtekst. Dlatego na wszystkich, którzy grzmieli, że w Polsce jest wielkie zagrożenie antysemityzmem i endecją, która za chwilę wylezie z nor, patrzyłem jak na sensatów, wariatów albo politycznych cwaniaków. Zwłaszcza na Michnika i to towarzystwo.
Zostałem ochrzczony w 2000. Do wiary dochodziłem poprzez rozum. To była dla mnie konsekwencja wieloletnich przemyśleń. Potężny wpływ miały też pielgrzymki Ojca Świętego. Największym cudem jest dla mnie niedzielna msza święta wraz z Eucharystią. To jest swego rodzaju cud socjologiczny – co niedziela od wieków przychodzą ludzie i powtarzają te same słowa. I nie chodzi o frekwencję na niedzielnej mszy. Po prostu: „Gdzie dwóch lub trzech jest w imię moje…”. Tego nie powinno być, a jest. I innych dowodów na istnienie Pana Boga oraz Trójcy Świętej nie potrzeba.
Fragment wywiadu-rzeki „Rozrachunki i wyzwania”. Z Ludwikiem Dornem rozmawiały Amelia Łukasiak i Agnieszka Rybak.