Wołyń. Siła traumy
Maria Fredro-Boniecka

Ludzie lubią horrory. Idą do kina, aby obejrzeć jak człowiek przecina swoją ofiarę piłą spalinową. Kupują książki, aby zobaczyć akt mordu oczami kata. Horror pod tytułem Wołyń jest chyba jednym z najcięższych koszmarów, bo jest napisany na podstawie prawdziwych wydarzeń. Wtedy nie było pił spalinowych, ale gdyby istniały, z pewnością by je wtedy wykorzystano. Człowiek nie był człowiekiem. Był zwierzęciem, ale nawet zwierzę ma więcej sumienia niż potwór który rąbie swojego bliźniego siekierą. Nie oszczędza dzieci, staruszków, którzy nie byli ich zagrożeniem. Normalny rozum nie jest w stanie tego pojąć. Nikt normalny nie może akceptować rąbania kogoś siekierą, zakopywania żywego w grobie.
Wołyń siła traumy to gorzki obraz człowieka, obraz jego upodlenia, jego upadku, staniem się kimś gorszym od zwierzęcia, obraz, z którego wynika, że w każdym z nas czai się morderca. Bo kim byli ci kaci? Może to byli psychopaci, których choroba umysłowa ujawniła się pod wpływem wydarzeń, a może zwykli ludzie, których zmanipulowano. Nie potrafię tego pojąć i chyba nigdy już nie zrozumiem.
Niemniej miałam tu ocenić książkę. „Wołyń siła traumy” jest ciekawym obrazem Wołynia z lat wojennych, wypowiedzią ludzi, którzy przeżyli jakimś cudem i nauką dla przyszłych pokoleń. Jest to książka, która powinna znaleźć się w kanonie lektur szkolnych każdego Narodu, nie tylko Polskiego. Bo przede wszystkim jest to morał, nauka dla przyszłych pokoleń, co zrobiono źle, łagodnie powiedziawszy. Jest to lektura obowiązkowa. Nie powinno się przejść obok jej obojętnie. Jedyne co mogę się przyczepić w tej książce to chęć wybielenia motywów przodków dzisiejszych Ukraińców, jakoby chęć zyskania niepodległości miało ich usprawiedliwiać.