mi się podoba jego obserwacja, że w Polsce zawsze była frakcja patriotów i targowiczan, i to się dzieliło pół na pół

Film „Poeta pozwany” dokumentuje proces J.M. Rymkiewicza wytoczony mu przez Agorę, wydawcę „Gazety Wyborczej”. Sceny z sali sądowej przeplatane są rozmowami z poetą, autor opowiada o swoim życiu i recytuje niektóre swoje wiersze, m.in. pochodzące z tomików „Słońce w Milanówku” i „Do widzenia gawrony”.

„To film o człowieku, który stanął przed sądem dlatego, że jest poetą i nie bardzo się godził z istniejącym światem” – mówił Tomasz Sakiewicz, który prowadził spotkanie z twórcami po zakończeniu emisji filmu.

Bohater „Poety pozwanego”, Jarosław Marek Rymkiewicz powiedział do zebranych na sali widzów:

„Kiedy potrzebujecie przekonującego dowodu na to czy lepiej jest być artystą prześladowanym niż artystą reżimowym, to tutaj go macie. Jeśli chcecie dowodu na to, że lepiej być artystą wyklętym niż artystą salonu, to także macie tutaj przekonujący dowód. Jeśli chcecie dowodu na to, że ten kto jest oszołomem i moherem posiada potężną przewagę duchową nad zgnilizną salonu III RP, to także ten dowód macie tu przed sobą. Ten dowód nazywa się Grzegorz Braun”.

Mi się podoba wypowiedź prof. Wojciecha Kudyby:
Jarosław Marek Rymkiewicz był literatem, który odkrywał nowe światy, samodzielnie się do nich przedzierając i wytyczając szlaki, którymi podążą inni.