Człowiek wierzący wie, że ma Ojca, który go kocha; wie, że na drodze życia ma Przewodnika-Przyjaciela; wie, że jego kresem nie jest ziemska śmierć – ma przed sobą perspektywę bożego dziedzica, czyli życia w Bogu.
A człowiek niewierzący być może odpowie, że ma więcej czasu dla siebie, bo nie musi się przejmować religijnymi bajkami, odczytywaniem i realizacją woli jakiegoś boga.
Człowiek wierzący odpowie, że jemu dobrze jest z wiarą, choć wie, że trzeba mu się podnosić z upadków, że swój życiowy krzyż trzeba mu nieść z godnością.
Człowiek niewierzący najczęściej stara się korzystać z uroków życia, bo uważa, że życie ma jedno, więc trzeba z niego korzystać. I jemu tak jest dobrze, bo niewiara i przyjęta filozofia życia dla siebie jakoś go ochroni przed wyrzutami sumienia.
Myślę, że w ziemskim życiu na ogół łatwiej (nie lepiej) żyje się ludziom niewierzącym, za wyjątkiem chwili śmierci.