Nie można przejść obojętnie obok krzywdy, jaką zaznali Polacy od banderowców. Tym bardziej przerażający i dołujący jest obraz tego, że Ukraina jest obsiana pomnikami Bandery, a Ukraińcy wszędzie przytwierdzają czerwono-czarną flagę. Dla mnie to policzek za każdym razem, jak widzę czyjś profil na FB, czy na Tik Toku i ten Ukrainiec z dumą ma flagę i twarz Bandery w tle. Staram się ich tłumaczyć, ale czy tak łatwo wytłumaczyć zło? Mnie jako małą dziewczynkę uczono polskiej flagi, co oznaczają jej barwy, czym ona jest dla Polaków. Teraz mogę sama szukać jej historii. Dlatego nie ma wytłumaczenia, jak jakiś pan sobie wiesza tą flagę i twarz Bandery, a nawet nie poszuka ich znaczenia dla nas Polaków. A są takie profile Ukraińców, którzy wręcz grożą, że zrobią nam to ponownie. Mam dość wybielania zła. Mogłam to ignorować, myśleć, że to już przeszłość, co da ta prawda, która jak widać wciąż boli i tylko kłuje czyjeś oczy. Ale usłyszałam parę świadectw ludzi, którzy przeżyli… np. panią która przeżyła tylko dlatego, że schowała się pod łóżkiem. Na jej oczach zamordowano siekierą matkę. Krew była wszędzie, również na niej, choć była przecież schowana pod łóżkiem. Czy można to opowiedzieć mniej brutalnie? Nazwać siekierę różą, spływającą krew farbą, śmierć kobiety zmienić na zawał serca? To niedorzeczne.
Jednak prawda musi być… musi istnieć… ta raniąca… ta z kolcami… ta brutalna… ta zbyt drastyczna dla co poniektórych oczu. Musi być nauką, musi być dojrzewaniem, musi być krzykiem. Jeśli się o niej zapomni, to już przegraliśmy. Bo zło wraca zawsze, ale czasem w tej samej bądź innej postaci. A jesteśmy na skraju, kiedy żyją jeszcze ludzie, mogący dać jej świadectwo. Już widzimy efekty, że zapomniało się o traumie II wojny. Mamy ją za wschodnią granicą. Dodatkowo na naszych oczach jest zmieniana historia, a całą winę II wojny światowej zaczyna się przypisywać nam Polakom. To jest efekt tego, że prawda, brutalna prawda była wybielana. Jest wybielana w niemieckich szkołach, na Ukrainie. Kiedy my Polacy dajemy jej pomnik, pomnik brutalnej prawdy, podnoszą się krzyki. Lepiej żeby była ona ubierana w maskę.
Możemy żyć w tej iluzji pokoju, ale historia pokazała, że wystarczy chwila, aby nasze fałszywe poczucie bezpieczeństwa prysnęło i co wtedy, jeżeli będziemy unikać brutalnej prawdy? Życie nie jest sprawiedliwe, nie jest pachnącą łąką, często jest okropne, okrutne i brutalne.
Pomnik Rzezi Wołyńskiej kłuje wiele oczu. Już nam powiedziano, że popełniliśmy głupotę, co ja osobiście traktuję jako groźbę. Przyszłość pokaże, czy mam rację.
Jednak nie tylko Polacy czują, że prawda musi ujrzeć światło dzienne. Również jest jedna pani Ukrainka, która sama mówi, że należy poznać prawdę, należy z godnością pochować zamordowanych Polaków, a wtedy będziemy mogli mówić o zgodzie. Jeżeli prawda nie zostanie obroniona, zawsze będzie ona stać pomiędzy Polską a Ukrainą. Prawda więc musi zabrzmieć nie tylko dla nas Polaków, ale i dla Ukraińców.