Marc Lemaitre, dyrektor generalny ds. polityki regionalnej w KE, powiedział, że „polskie władze same zadeklarowały, że nie wypełniły jednego z podstawowych warunków umożliwiających zwrot pieniędzy, związanego z kartą praw podstawowych”. — To horyzontalny warunek, nie dotyczy poszczególnych sektorów, ale całości funduszy. (czyli nie tylko KPO) I dopóki on nie będzie wypełniony przez Polskę, płatności nie będą zwracane przez KE. Te rachunki będą czekać — powiedział Lemaitre.

Natomiast rzecznik rządu Polski przekonuje, że żadne pismo KE w sprawie zablokowania środków nie wpłynęło do Polski, zatem jest to rzekomo luźna nieoficjalna wypowiedź dyrektora generalnego KE, która nic nie znaczy.
Dlatego uważam, że w podobnym nic nieznaczącym tonie rzecznik rządu Polski powinien odpowiedzieć dyrektorowi KE, że w takiej sytuacji Polska będzie również rozważać, czy jest sens wpłacania w tym roku składki członkowskiej w wysokości 30,4 miliardów zł + 14 mld zł przeznaczonych na unijne projekty. 

A teraz kilka faktów odnośnie KPO:
Mamy obecnie prawie 0,5 bilionowy budżet Polski, wyższy o 200 mld niż za czasów poprzedników. Zatem z dzisiejszej perspektywy 23 mld euro w zapowiadanych dotacjach KPO (105 mld zł) oraz 11,5 mld euro pożyczek jakie Polska miałaby do końca 2023 roku z KPO otrzymać, nie robi już takiej różnicy, bo wychodzi to około 50 mld zł na rok.
Nie robi wielkiej różnicy tym bardziej, że składka do UE jaką obecnie płacimy z naszych podatków wynosi obecnie 30,4 mld zł, a współfinansowanie Unijnych projektów z naszych podatków z udziałem środków UE zaplanowane jest w budżecie na 14 mld zł.
Zatem gdybyśmy otrzymali te 50 mld zł dotacji KPO w 2022 roku, to bylibyśmy około 6 miliardów złotych do przodu w danym roku. (50 – 30,4 – 14) Nie wspominam tutaj o innych kosztach obsługi projektów Unijnych. (Całej biurokracji zarządzania Unijnymi projektami)
Co to jest 6 miliardów dla Polski?