w jakim miejscu jest ten żle postawiony przecinek?

Skoro nie wiem ,to jak mam znależć?

PRZECINEK W BIBLII ROBI RÓŻNICĘ!
„,”
„Zaprawdę powiadam ci dziś, będziesz ze mną w raju” – (Łuk. 23,43.)
Co oznaczają te słowa ?
Czyżby Pan Jezus obiecał łotrowi, że jeszcze tego samego dnia, będzie z nim w raju ?
Najstarsze greckie rękopisy Nowego Testamentu, nie zawierają znaków interpunkcyjnych.
Zaczęto je stosować dopiero od VII wieku n.e.
Wszystkie kropki i przecinki w naszych przekładach Biblii, wstawili tłumacze.
Uczynili to oczywiście według własnego uznania.
W rozważanym zdaniu, przecinek postawiony obok słowa „dziś”, ma wielkie znaczenie.
Nie chodzi tu o jakieś czepianie się szczegółów.
Rozważając temat biblijny warto się zastanowić nad treścią którą Bóg chciał nam przekazać.
Jeśli bowiem postawimy go po słowie „dziś”, to całe zdanie BĘDZIE ZGODNE z resztą Biblii : „Zaprawdę powiadam ci dziś, będziesz ze mną w raju.”
Stawiając przecinek przed słowem „dziś” : „ powiadam ci, dziś będziesz ze mną w raju.” stworzylibyśmy w biblii pewnego rodzaju SPRZECZNOŚĆ, gdyż Pan Jezus nie był w raju w dniu ukrzyżowania.
Nie był tam w piątek, nie był w sobotę.
W niedzielę rano, a więc dwa dni po ukrzyżowaniu powiedział – „Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca” – (Jan.20,17.)
Skoro trzeciego dnia po śmierci , Jezus wciąż jeszcze nie był
w raju, to Jego słowa : „Będziesz ze mną w raju”, nie mogły odnosić się do dnia śmierci (czyli Wielkiego Piątku), lecz do dnia zmartwychwstania, kiedy Chrystus zabierze ze sobą do raju wszystkich zbawionych, włącznie z nawróconym łotrem – (Jan 14,1-3).
To właśnie przyobiecał mu Pan Jezus mówiąc :
„Powiadam ci dziś, będziesz ze mną w raju.”
Nie można rozumieć tych słów inaczej, gdyż w przeciwnym wypadku, trzeba by uznać Pana Jezusa za kłamcę i oszusta.
W Wielki Piątek, ani łotr, ani Pan Jezus nie byli w raju.
Pan Jezus, nigdy nikogo nie okłamał (jest bezgrzeszny), to znaczy, że słowo „dziś” oznacza jedynie dzień w którym dana została łotrowi gwarancja zbawienia.
Tak samo rozumiała to Marta (siostra Łazarza).
Dlatego kiedy umarł jej brat Łazarz, powiedziała :
„Wiem, że zmartwychwstanie , przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym.” – (Jan 11,24.)
Jezus nie był w raju, w Niebie u Ojca w piątek, ani w sobotę,
ani w niedzielę wczesnym rankiem.
– „A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno… Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca” – (Jan.20,1.17.) – BG – (B Gdańska), BG NP – (B Gdańska Nowy Przekład),
B Warsz., UBG – (Uwspółcześniona Biblia Gdańska), (B Wuj.- B Wujka). B Brzeska.
Jednak w drugiej części dnia, popołudniu, wieczorem
i w kolejnych dniach już pozwala się dotykać…
– „One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon.” – (Mat.28,9.)
– „Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia… pokazał im ręce i bok” – (Jan.20,19-20.)
– „Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec
i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym!” – (Jan.20,27.)
– „Dotknijcie się Mnie” – (Łuk.24,39.)
Stąd wniosek, że „kontakt” Jezusa z Ojcem w Niebie miał miejsce po zmartwychwstaniu, lecz nie od razu…
Było to po spotkaniu z Marią Magdaleną, pomiędzy rankiem a południem
w niedzielę, według naszego pojmowania czasu.
Po „powrocie” od Ojca, Jezus pozwalał się już dotykać, mówił,
że posłał Go Ojciec i od tej chwili jest mu dana wszelka władza
w niebie i na ziemi…
– „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” – (Jan.20,21.)
– „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi.” – (Mat.28,18.)

W przeszłości kobiety i mężczyźni uważali włosy za ozdobę podnoszącą atrakcyjność, a często także za oznakę wigoru i młodości. Dlatego starannie o nie dbali.
Egipcjanie. Egipcjanie mieli chyba najbardziej specyficzne zwyczaje, jeśli chodzi o włosy. Mężczyźni, zwłaszcza kapłani i wojownicy, golili głowę, wąsy i brodę. Jak donosi Herodot, chłopcu zostawiano tylko kilka kosmyków po bokach oraz być może z przodu i z tyłu. Kiedy dorastał, obcinano mu te oznaki dzieciństwa. Jeśli dorosły zapuścił włosy i brodę, świadczyło to o żałobie lub niechlujstwie. Właśnie dlatego wyprowadzony z więzienia Józef ogolił się przed wizytą u faraona (Rdz 41:14). Czasami jednak Egipcjanie nosili peruki i sztuczne brody. Niektóre egipskie wizerunki przedstawiają dostojników z długimi, zadbanymi fryzurami; trudno dziś ocenić, czy były to ich własne włosy, czy peruki.
Natomiast Egipcjanki nosiły długie, splecione włosy. Sporo zmumifikowanych zwłok kobiecych znalezionych w Egipcie ma dobrze zachowane warkocze.
Asyryjczycy, Babilończycy, Rzymianie. W Azji, m.in. w Asyrii i Babilonii, mężczyźni nosili długie włosy. Asyryjczycy ukazywani są na płaskorzeźbach z gładko przyczesanymi włosami, spadającymi w kędziorach na ramiona. Mają również bujne brody, czasami podzielone na dwie lub trzy warstwy loków, oraz wąsy, przystrzyżone i też poskręcane. Zdaniem niektórych długie włosy widoczne na takich monumentach były po części sztuczne i uzupełniały naturalną fryzurę.
Starożytni Rzymianie najpierw prawdopodobnie zapuszczali brody, ale ok. III w. p.n.e. przyjęli zwyczaj golenia się.
Hebrajczycy. Hebrajczycy od początku nosili brody, o które starannie dbali. Włosy przystrzygali na umiarkowaną długość. Absalom miał tak bujne włosy, że gdy je raz w roku obcinano, ważyły 200 sykli (2,3 kg), zapewne razem z wcieranymi w nie olejkami lub maściami (2Sm 14:25, 26). Prawo Boże zabraniało Izraelitom ścinania „włosów dookoła głowy na wysokości pejsów” oraz „skraju” brody. Najwyraźniej nie chodziło o to, by w ogóle nie strzygli włosów czy brody, lecz by nie naśladowali pogańskich praktyk (Kpł 19:27; Jer 9:25, 26; 25:23; 49:32). Zaniedbane włosy i broda, np. niestrzyżone i nieczesane, były wyrazem głębokiego smutku (2Sm 19:24). Za pośrednictwem proroka Ezechiela Bóg zakazał kapłanom golenia głowy; mieli przystrzygać sobie włosy i nie nosić ich rozpuszczonych podczas pełnienia służby w świątyni (Eze 44:15, 20).
Hebrajki miały długie włosy (Jn 11:2) i uważały je za oznakę piękna (PnP 7:5). Kobieta ścinała włosy, gdy była pogrążona w żałobie lub rozpaczy (Iz 3:24). Jeżeli izraelski wojownik uprowadził z wrogiego miasta dziewicę i chciał ją poślubić, to najpierw musiała ona obciąć włosy, zadbać o paznokcie i przez miesiąc opłakiwać rodziców, którzy zapewne zginęli podczas oblężenia (Pwt 20:10-14; 21:10-13).
Gdy kapłan rozpoznawał trąd, oceniał m.in. kolor i stan włosów na chorym miejscu (Kpł 13:1-46).
Chrześcijanie. Apostołowie Piotr i Paweł radzili chrześcijankom, by wbrew ówczesnym tendencjom nie przywiązywały nadmiernej wagi do fryzur i ozdób. Zachęcali je, by starały się raczej ozdabiać „niezniszczalną szatą cichego i łagodnego ducha” (1Pt 3:3, 4; 1Tm 2:9, 10).
Apostoł Paweł zwrócił też uwagę adresatów swego listu na znany im i zgodny z naturą zwyczaj, że mężczyźni mają krótsze włosy niż kobiety (zob. NATURA). ‛Zupełne ostrzyżenie lub ogolenie’ włosów było dla kobiety hańbiące. Jak wskazał Paweł, Bóg dał jej długie włosy „za nakrycie głowy”, będące „dla niej chwałą”, ale nie zwalniało jej to z obowiązku zakładania nakrycia głowy — „znaku władzy” — gdy się modliła lub prorokowała w zborze. Chrześcijanka, która przestrzegała tego wymagania, okazywała respekt dla teokratycznego zwierzchnictwa oraz chrześcijańskie podporządkowanie. W ten sposób przynosiła chlubę mężowi, swej głowie, oraz Jehowie Bogu, który jest Głową nad wszystkim (1Ko 11:3-16).
Znaczenie przenośne. Hiob ostrzygł głowę na znak nieutulonego żalu po stracie dzieci i majątku (Hi 1:20).
Ezechielowi nakazano ogolić sobie włosy z głowy i brody, podzielić je na trzy części i pozbyć się ich na różne sposoby, co proroczo zapowiadało, jakie klęski spadną na mieszkańców Jerozolimy, gdy Bóg będzie wykonywał na niej wyrok (Eze 5:1-13). Rwanie sobie włosów z głowy lub obcięcie ich wskazywało na udrękę albo nieszczęście (Ezd 9:3; Jer 7:29; 48:37; Mi 1:16). Chcąc kogoś zganić czy upokorzyć, targano go za włosy bądź zarost (Neh 13:25; Iz 50:6).

„To wam mówimy na podstawie Słowa Pana, że my , którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli. Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie” (I List Apostoła Pawła do Tesaloniczan 4,15-16).

„Jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni. A każdy w swoim porządku: jako pierwszy Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi w czasie jego przyjścia” (I Kor. 15,22-23).