„Dojmujące, nieugięte pragnienie aby zawsze mieć rację, chronienie się za wszelką cenę przed popełnieniem błędu – który w naszej kulturze jest utożsamiany z głupotą – I podkreślanie swojej atrakcyjności, siły i nieomylności, zawsze prowadzi do zatarcia granicy między zdrową pewnością siebie a arogancją.
Stąd tak dużo wśród nas psychiatrów, którzy zawsze potrafią odróżnić prawdę od objawów wytwórczych, psychologów, którzy jako jedyni wiedzą jakie wspomnienia pacjenta są znaczące, policjantów, którzy wiedzą zawsze kiedy podejrzany kłamie, prokuratorów, którzy nie mają wątpliwości, że skazali właściwą osobę, mężów i żon przekonanych, że ich interpretacja zdarzeń w rodzinie jest jedynie słuszna, a nawet całych narodów przeświadczonych o tym, że tylko ich wersja historii jest prawdziwa