W momencie, gdy Ty szukasz kluczyków do auta, przeklinasz pod nosem „głupią” pracę, „głupi” deszcz i poniedziałek, na innym końcu świata, ktoś znajduje kromkę chleba i nuci melodię wdzięcznego serca. A potem zasypia pod tym samym niebem co Ty, modląc się o kolejny dzień, by znów móc się obudzić, uśmiechnąć i spojrzeć w gwiazdy.
Bo od zawsze dzielimy się na biednych i bogatych, mądrych i głupich, skromnych i próżnych, ale najbardziej na tych, którzy doceniają każdy oddech, bo tak bardzo pragną ŻYĆ, i na tych, którzy przechodzą obojętnie obok daru, jakim jest… ŻYCIE!!

Elżbieta Bancerz