Akceptacja
jest punktem kluczowym przemiany.

Stawiając opór swoim uczuciom „nie chcę się tak czuć”; swoim myślom „nie chce o tym myśleć”; swoim działaniom „nie chce mi się tego robić” zasilasz niechęć, budujesz więcej oporu. W efekcie to czego nie chcesz staje się mocniejsze, trudniejsze, a czasem wręcz przytłaczające.
Opór zatrzymuje zmianę, przemianę, decyzję i ruch w kierunku czegoś…
Uniemożliwia dostrzeżenie, przyjęcie i przejście dalej.
Kiedy przyjmiesz to co jest, takim jakim jest.
Kiedy przyjmiesz innych, rezygnując z chęci ich zmiany, a dając im przestrzeń by podjęli o tym decyzje sami.
Kiedy przyjmiesz siebie z tym co bardziej komfortowe i mniej.
Wtedy stworzysz przestrzeń na akceptację.
Nie z pozycji głowy powtarzając „wiem”, a z pozycji serca.
Serce nie wszystko potrzebuje rozumieć i wiedzieć, czasem zwyczajnie przyjmuje, że to co jest, jest jakie jest.
A kiedy już przyjmie to odpada chęć walki, szarpania się, pretensji.
Stawianie oporu sprawia, że to co się pojawia trwa dłużej.
Jeśli karmisz niechęcią to, czego nie chcesz – dana sytuacja czy uczucia stają się większe. Uwalniając się od oporu i akceptując pozwalasz emocjom przejść, sytuacji rozjaśnić się, myślą dajesz mniej mocy.
To właśnie myśli kreują najwięcej cierpienia, to nimi zasilasz swoje „nie”, swój opór.
Miej na uwadze, że cierpienie nie jest obowiązkowe, że kiedy przyjmiesz otworzysz się na nową przestrzeń, a wtedy nawet to co trudne stanie się lżejsze.
Akceptacja jest punktem przemiany.
Otwarciem na to byś poczuł siebie i to czego tak naprawdę pragniesz w tej sytuacji