7 października 1911 r. w Ostrowcu urodziła się jedna z najlepszych i najbardziej utytułowanych polskich tenisistek Irmina Popławska.

Przed drugą wojną światową broniła barw AZS Lublin, po wojnie była zawodniczką Piasta Gliwice. W latach 1947-1951 w rankingu Polskiego Związku Tenisowego zajmowała drugie miejsce, za Jadwigą Jędrzejowską, która do epoki Agnieszki Radwańskiej oraz Igi Świątek była największą gwiazdą żeńskiego tenisa w naszym kraju i na świecie.

W 1948 r. w Szczecinie Irmina Popławska jedyny raz w karierze zdobyła mistrzostwa Polski w grze pojedynczej, pokonując w finale M. Rudowską 6:4 i 6:3. W finałach singla MP grała także w 1947 i 1950 roku. Ponadto trzykrotnie była mistrzynią Polski w deblu (dwukrotnie grając w parze z J.Jędrzejowską) oraz trzykrotnie finalistką Międzynarodowych Mistrzostw Polski. W 1955 r. grając w duecie z Janem Chytrowskim została międzynarodową mistrzynią Rumunii w grze mieszanej (po zwycięstwie w finale z Verheim i Caralulisem 7:5 i 6:4).

Irmina Popławska karierę zawodniczą zakończyła po odniesieniu kontuzji w 1957 roku i została trenerką sekcji tenisa ziemnego w Piaście Gliwice (którą współtworzyła po wojnie wraz z mężem Leonardem Popławskim). Jej córka Krystyna (po mężu Łyżwińska) była akademicką mistrzynią Polski, podczas gdy zięć Ireneusz Łyżwiński zdobył drużynowe mistrzostwo Polski, również grając w barwach Piasta