• Zdjęcie profilowe Ania

    Ania zamieszczony w temacie Społeczeństwo

    • 4 lata, 3 miesiące temu

    ,, Zrobiłam tort z naleśników, bo to przecież moje i Wandzi urodziny były. Ona 10 lat miała ja 30, całe życie przed nami, a wojna się już kończy, myślałam.
    I jeszcze taki piękny wiersz napisała ta moja córeńka.

    A kiedy już będzie po wszystkim. W majowym bzie utonę. I w książce grubej i mądrej, twardą oprawą zdobionej, nad Wisłą siądziemy Mamusiu.
    Z pamięcią o wojennej gonitwie Warszawę podziwiać będziemy, która jak Paryż znowu rozkwitnie. Ciepły chleb i papierówki zjemy. Pszenicą ziemię będziemy obsiewać.
    Polska jest nasza, to nasza Ojczyzna!
    Wszyscy Polacy tak będą śpiewać. 1 sierpnia 1944 r.

    Dla mojej Mamy Wacławy w dniu naszych urodzin
    Wandzia.

    A następnego dnia już jej nie było. Wandzia ur. 1 sierpnia 1934 zginęła 2 sierpnia 1944.
    Miała 10 lat ”

    Ode mnie
    Historia Powstania Warszawskiego to nic innego jak życie naszych braci złożone na ołtarzu wolności. Warto pamiętać o cenie, którą Oni zapłacili za to, byśmy my dziś mogli życie świętować.
    Moja Babcia była Powstańcem Warszawskim.
    Przeżyła.
    Jednak nigdy nie zapomniała o tym, co było jej dane przeżyć w walczącej Warszawie.
    Dziś ja tę pamięć podtrzymam.

    Wybuch Powstania Warszawskiego
    1 sierpnia 1944
    Godzina 17.00
    Warto znać i pamiętać swoją historię.
    To nasza tożsamość.

    P. S.
    Ktoś napisał, że ta ofiara była nadaremna. Że była bezsensu

    Po mojemu, gdyby tamci młodzi Ludzie tak myśleli, dzisiaj może i nas by nie było.
    Oni walczyli o Polskę.
    Oni walczyli o nas.
    Za nas.
    I o tym nigdy nam nie wolno zapomnieć.
    Dziś wiemy, jak było naprawdę, jednak Oni też zginęli naprawdę.
    Nie w grze, nie w wirtualnej przestrzeni, nie w symulacji.
    Zginęli, oddając swoje życie.
    Zginęli, bo wierzyli.
    Bo trwali.
    Powiem szczerze, drażni mnie mówienie, że zginęli nadaremnie.
    Bo to jakby powiedzieć.
    Oj głupcy, wy głupcy.

    A oni głupcami nie byli.
    Byli Polakami.

    Więc zostawmy dziś kuluary wielkiej polityki, z którą może i Ci Mali Bohaterowie przegrali.
    Myślę, że wygrali coś o wiele cenniejszego.
    Wygrali naszą Pamięć.
    I niech tak zostanie.
    I to jest miejsce, by oddać im tę Cześć.
    W ciszy
    Bez zbędnych słów.

    Edyta Maria Bożydar

    Na zdjęciu Róża Maria Goździewska (także Różyczka Goździewska; ur. 31 marca 1936, zm. 29 października 1989) – znana jako najmłodsza sanitariuszka w powstaniu warszawskim.

    Jej ojciec został zabity przez Gestapo w 1943 r. Rok później, 1 sierpnia, w Warszawie wybuchło powstanie, a ludność cywilna znalazła się pośrodku. W walkach po stronie polskich powstańców wzięło udział wielu dzieci-żołnierzy. Goździewska, wówczas ośmioletnia, pomagała w szpitalu polowym przy ul. Moniuszki 11 w Warszawie. Ten szpital polowy był powiązany z oddziałem Kompanii „Koszta” Armii Krajowej

    Zdjęcie Goździewskiej w opasce Czerwonego Krzyża zostało wykonane na początku sierpnia 1944 r. przez Eugeniusza Lokajskiego, pseud. „Broka”, powstańca i fotografa AK, który zginął miesiąc później. Powstanie zostało ostatecznie stłumione przez Niemców 2 października. Goździewska i jej siostra przeżyły wojnę. Następnie Goździewska ukończyła Politechnikę Śląską, a w 1958 r. wyemigrowała do Francji, gdzie wyszła za mąż i urodziła dwoje dzieci. Zmarła 29 października 1989 r.

Ostatnie posty

Jan Paweł drugi

Droga do niepodległej Polski

Niebiańskie istoty

Konie

Owczarek niemiecki

Góry

Media