Świadomie wybrałem życie bez zbędnych rzeczy.
Bo z każdą kolejną rzeczą dochodzi nie tylko wygoda, ale i obowiązek:
posprzątać, ułożyć, zadbać, naprawić, pilnować, żeby się nie zniszczyło i nie zniknęło.
Im więcej posiadamy, tym więcej energii tracimy nie na życie, lecz na utrzymywanie tego, co mamy.
Jest bardzo cienka granica między tym, że posiadamy rzeczy…
a tym, że rzeczy zaczynają posiadać nas.
Dla mnie sztuka życia to umieć docenić proste rzeczy:
dobry posiłek, spokój w głowie, ciszę w domu.
I zasypiać w nocy głęboko — bez lęku, że ktoś może wszystko zabrać.
Bo prawda jest taka, że na tym świecie nic nie należy do nas na zawsze.
A co ważniejsze — nie chcę należeć do rzeczy.
Bo inaczej to tylko inna forma niewolnictwa —
cicha, niewidoczna… ale bardzo realna.
— Robert De Niro