-
Ania zamieszczony w temacie Społeczeństwo
,, Zrobiłam tort z naleśników, bo to przecież moje i Wandzi urodziny były. Ona 10 lat miała ja 30, całe życie przed nami, a wojna się już kończy, myślałam.
I jeszcze taki piękny wiersz napisała ta moja córeńka.A kiedy już będzie po wszystkim. W majowym bzie utonę. I w książce grubej i mądrej, twardą oprawą zdobionej, nad Wisłą siądziemy Mamusiu.
Z pamięcią o wojennej gonitwie Warszawę podziwiać będziemy, która jak Paryż znowu rozkwitnie. Ciepły chleb i papierówki zjemy. Pszenicą ziemię będziemy obsiewać.
Polska jest nasza, to nasza Ojczyzna!
Wszyscy Polacy tak będą śpiewać. 1 sierpnia 1944 r.Dla mojej Mamy Wacławy w dniu naszych urodzin
Wandzia.A następnego dnia już jej nie było. Wandzia ur. 1 sierpnia 1934 zginęła 2 sierpnia 1944.
Miała 10 lat ”Ode mnie
Historia Powstania Warszawskiego to nic innego jak życie naszych braci złożone na ołtarzu wolności. Warto pamiętać o cenie, którą Oni zapłacili za to, byśmy my dziś mogli życie świętować.
Moja Babcia była Powstańcem Warszawskim.
Przeżyła.
Jednak nigdy nie zapomniała o tym, co było jej dane przeżyć w walczącej Warszawie.
Dziś ja tę pamięć podtrzymam.Wybuch Powstania Warszawskiego
1 sierpnia 1944
Godzina 17.00
Warto znać i pamiętać swoją historię.
To nasza tożsamość.P. S.
Ktoś napisał, że ta ofiara była nadaremna. Że była bezsensuPo mojemu, gdyby tamci młodzi Ludzie tak myśleli, dzisiaj może i nas by nie było.
Oni walczyli o Polskę.
Oni walczyli o nas.
Za nas.
I o tym nigdy nam nie wolno zapomnieć.
Dziś wiemy, jak było naprawdę, jednak Oni też zginęli naprawdę.
Nie w grze, nie w wirtualnej przestrzeni, nie w symulacji.
Zginęli, oddając swoje życie.
Zginęli, bo wierzyli.
Bo trwali.
Powiem szczerze, drażni mnie mówienie, że zginęli nadaremnie.
Bo to jakby powiedzieć.
Oj głupcy, wy głupcy.A oni głupcami nie byli.
Byli Polakami.Więc zostawmy dziś kuluary wielkiej polityki, z którą może i Ci Mali Bohaterowie przegrali.
Myślę, że wygrali coś o wiele cenniejszego.
Wygrali naszą Pamięć.
I niech tak zostanie.
I to jest miejsce, by oddać im tę Cześć.
W ciszy
Bez zbędnych słów.Edyta Maria Bożydar
Na zdjęciu Róża Maria Goździewska (także Różyczka Goździewska; ur. 31 marca 1936, zm. 29 października 1989) – znana jako najmłodsza sanitariuszka w powstaniu warszawskim.
Jej ojciec został zabity przez Gestapo w 1943 r. Rok później, 1 sierpnia, w Warszawie wybuchło powstanie, a ludność cywilna znalazła się pośrodku. W walkach po stronie polskich powstańców wzięło udział wielu dzieci-żołnierzy. Goździewska, wówczas ośmioletnia, pomagała w szpitalu polowym przy ul. Moniuszki 11 w Warszawie. Ten szpital polowy był powiązany z oddziałem Kompanii „Koszta” Armii Krajowej
Zdjęcie Goździewskiej w opasce Czerwonego Krzyża zostało wykonane na początku sierpnia 1944 r. przez Eugeniusza Lokajskiego, pseud. „Broka”, powstańca i fotografa AK, który zginął miesiąc później. Powstanie zostało ostatecznie stłumione przez Niemców 2 października. Goździewska i jej siostra przeżyły wojnę. Następnie Goździewska ukończyła Politechnikę Śląską, a w 1958 r. wyemigrowała do Francji, gdzie wyszła za mąż i urodziła dwoje dzieci. Zmarła 29 października 1989 r.
Ostatnie posty

Jan Paweł drugi
- 18 lutego, 2022

Droga do niepodległej Polski
- 9 lutego, 2022

Niebiańskie istoty
- 2 lutego, 2022

Konie
- 14 stycznia, 2022

Owczarek niemiecki
- 13 stycznia, 2022

Góry
- 13 stycznia, 2022
Media
Zdjęcia dodane do postów
Wideoklipy dodane do postów


