Aniu wolę być chrześcijaninem. Poza tym mam wrażenie, że mamy wspólne poglądy co do Boga,choć pewnie inaczej na nie patrzymy

No to samo można powiedzieć o protestantach i nawet o kościele anglikańskim czy prawosławnym. Bycie katolikiem to uznanie zwierzchnictwa papieża i akceptacja dogmatów katolickich wydzierganych na przełomie dziejów przez wysoko postawionych duchownych. Watykan od zarania dziejów niósł wiele złego, to państwo w państwie i całymi wiekami rządziło się ciągotami ludzkimi a nie boskimi. Dla wielu chrześcijan do instytucja nie do zaakceptowania i głównie stąd wzięły się podziały. Teraz Watykan wydaje się bardzo bliski Chrystusowi ale boję się, że to pozory, że jeszcze ostatniego słowa nie powiedzieli.

Przemek wyluzuj 😁

Nauczanie Kościoła Rzymskokatolickiego na temat papieża (łac. “papa” znaczy “ojciec”):jest zbudowane na poszczególnych naukach rzymskokatolickich:

1) Chrystus uczynił Piotra liderem apostołów i kościoła (Ew. Mateusza 16:18-19). Przez wręczenie Piotrowi “kluczy królestwa,” Chrystus nie tylko uczynił go liderem lecz również uczynił go nieomylnym kiedy działał albo mówił jako przedstawiciel Chrystusa na ziemi (mówiąc z miejsca autorytetu, lub „ex cathedra”). Ta możliwość działania w imieniu kościoła w nieomylny sposób podczas przemawiania “ ex cathedra” została przekazana następcom Piotra, dając w ten sposób kościołowi nieomylnego przywodnika na ziemi. Celem papiestwa jest nieomylne przewodzenie kościołowi.

2) Później Piotr stał się pierwszym biskupem Rzymu. Jako biskup Rzymu, egzekwował autorytet nad wszystkimi innymi biskupami i przywódcami kościoła. Nauczanie że biskup Rzymu jest ponad wszystkimi innymi biskupami w autorytecie, jest przedstawiany jako “najwyższy” w biskupstwie rzymskim.

3) Piotr przekazał swój apostolski autorytet następnemu biskupowi Rzymu, razem z innymi apostołami którzy przekazali ich apostolski autorytet biskupom których wybrali. Ci nowi biskupi, z kolei przekazali ten apostolski autorytet tym biskupom, których później wybrali, i tak dalej. To “przekazywanie apostolskiego autorytetu” jest przedstawiane jako “sukcesja apostolska.”

4) Opierając się na rzymskokatolickim przekonaniu nieprzerwanego łańcucha rzymsckich biskupów nauczają, że Kościół Rzymskokatolicki jest prawdziwym kościołem i te wszystkie kościoły, które nie akceptują zwierzchnictwa papieża odłączyły się od pierwotnego i jedynego prawdziwego kościoła.

Pokrótce przeglądając niektóre z nauczań Kościoła Rzymskokatolickiego dotyczących papieża, nasuwa się pytanie czy te nauczania są zgodne z Pismem Świętym. Kościół Rzymskokatolicki uznaje papiestwo i nieomylne nauczanie w autorytecie “kościoła matki” jako niezbędne do przewodzenia kościołowi i używa tego jako logiczną argumentację dla Bożej opatrzności nad tym. Jednakże śledząc Pismo Święte można znależć następujące rzeczy:

1) Podczas gdy Piotr był na czele w czasie wczesnego rozprzestrzeniania się ewangelii (część treści za Ew. Mateusza 16:18-19), nauczanie Pisma Świętego w kontekście, nigdzie nie głosi, że był on autorytetem ponad innymi apostołami albo nad kościołem ( Dzieje Apostolskie 15:1-23; Galacjan 2:1-14; 1 Piotra 5:1-5). Nie jest także nigdzie powiedziane, że biskup Rzymu miałby sprawować zwierzchność nad kościołem. Właściwie jest tylko jedno odniesienie w Piśmie Świętym do Piotra piszącego z ’’Babilonu,” nazwa czasami zastępowała Rzym, w 1 Piotra 5:13. Przede wszystkim na podstawie tego i historycznego wzrostu wpływu biskupa Rzymu (spowodowany wsparciem Konstantyna i rzymskich cesarzy, którzy podążali za nim), doprowadziła Kościoł Rzymskokatolicki do nauczania o wyższości biskupa Rzymu. Jednakże Pismo Święte pokazuje, iż autorytet Piotra był podzielony pomiędzy innych apostołów (Efezjan 2:19-20), oraz, że autorytet “związywania i rozwiązywania”, przypisany jemu był również rozdzielony dla lokalnych kościołów, nie tylko ich kościelnych przywódców ( Mateusza 18:15-19; 1 Koryntian 5:1-13; 2 Koryntian 13:10; Tytusa 2:15; 3:10-11).

2) Nigdzie Pismo Święte nie twierdzi, że aby uchować kościół od błędu, autorytet apostołów został przekazany na tych, których wybrali (sukcesja apostolska). Sukcesja apostolska jest “ doszukana” tych wersetów, które Kościół Rzymskokatolicki używa jako oparcie dla tej doktryny (2 Tymoteusza 2:2; 4:2-5; Tytusa 1:5; 2:1; 2:15; 1 Tymoteusza 5:19-22). To czego Pismo naprawdę naucza to fakt, że fałszywe nauczanie wyjdzie nawet spomiędzy przywódców kościoła i, że chrześcijanie maja porównywać to wszystko z Biblią, która jest określona jako nieomylna. Biblia nie naucza o tym, że apostołowie byli nieomylni, poza tym co zostało zapisane przez nich i włączone do Pisma Świętego. Paweł w rozmowie z przywódcami kościoła w wielkim mieście Efezie, zapowiadał przyjścia fałszywych nauczycieli i aby walczyli przeciwko takim błędom i nie polecał ich “apostołom i tym, którzy nieśli ich autorytet,” ale raczej polecał ich “Bogu i słowu łaski Jego …” (Dzieje Apostolskie 20:28-32).

Znowu, Biblia naucza, że Pismo Święte, które jest po to by używać go jako wskaźnika do rozróżniania prawdy od błędu. W Galacjan 1:8-9, Paweł stwierdza, że nie to kto naucza ale co jest nauczane jest ważne by rozróżnić prawdę od błędu. Podczas gdy Kościół Rzymskokatolicki kontynuuje ogłaszanie klątwy piekła „anatema” nad tymi którzy odrzuciliby zwierzchnictwo papieża, Pismo Święte zachowuje to przekleństwo dla tych którzy głosiliby inną ewangelię. (Galacjan 1:8-9).

3) Podczas gdy Kościół Rzymskokatolicki postrzega sukcesje apostolską za logicznie koniczne aby prowadzić kościół zachowując go od błędu, to jednak Bóg prowadził swój kościół poprzez:

(a) Nieomylne Pismo Święte, (Dzieje Apostolskie 20:32; 2 Tymoteusza 3:15-17; Mateusza 5:18; Jana 10:35; Dzieje Apostolskie 17:10-12; Izajasza 8:20; 40:8; itd.) Piotr mówi o pismach Pawła w tej samej kategorii jak o innych fragmentach Pisma Świętego (2 Piotra 3:16).

(b) Niekończące się arcykapłaństwo Chrystusa w niebie (List do Hebrajczyków 7:22-28),

(c) Opatrzność Ducha Świętego, który prowadził apostołów w prawdzie po śmierci Chrystusa (Jana 16:12-14), który daje dary wiernym do wykonywania służby, wliczając w to nauczanie (Rzymian 12:3-8; Efezjan 4:11-16), i który używa spisanych słów jako Jego podstawowego narzędzia (Hebrajczyków 4:12; Efezjan 6:17).

Pomimo tego, że byli dobrzy ( mówiąc po ludzku) i moralni ludzie, którzy służyli jako papieże Kościoła Rzymskokatolickiego wliczając w to Jana Pawła II i Benedykta XVI to jednak nauczanie tego kościoła o urzędzie papieża powinno być odrzucone ponieważ niema spójności z nauczaniem pierwszego kościoła o którym czytamy w Nowym Testamencie. To porównanie jakiegokolwiek nauczania kościoła jest zasadnicze, abyśmy nie ominęli nauczania nowotestamentowego na temat ewangelii, i nie tylko sami stracili życie wieczne , ale również nieświadomie prowadzili innych złą drogą (Galacjan 1:8-9).